Op het booreiland werken ‘niet van die harde Discovery-kerels’

Zap Voor Five days inside (RTL5) verbleef Geraldine Kemper vijf dagen op een booreiland in de Noordzee, dat door lieve mannen van zekere leeftijd wordt bestierd. Het programma is het vertrek van Beau van Erven Dorens nooit helemaal te boven gekomen.

Geraldine Kemper op een booreiland in Five Days Inside.
Geraldine Kemper op een booreiland in Five Days Inside. Beeld RTL5

‘Ze zijn daar aan het boren in de wereld. Dat kan niet goed zijn.” Het is een opmerkelijke ontboezeming van presentator Geraldine Kemper voor ze afreist naar booreiland L10A in de Noordzee. Behalve voor de hand liggende zaken als „mannenwereld, helmpjes en frikandellen speciaal” verwacht ze ook een rafelrandje: moeten booreilanden eigenlijk wel bestáán?

Kemper is dit jaar een van de presentatoren van Five days inside, het geëngageerde RTL-programma waarmee Beau van Erven Dorens furore maakte, maar waar de zenderleiding steeds minder belangstelling voor lijkt te hebben. Van Erven Dorens is door zijn talkshow Beau te druk bezet en Five days inside wordt inmiddels geprogrammeerd op RTL5, de televisievariant van offshore.

Eiland van staalpoëzie

Woensdag toont het booreiland zich voor de landkijker in al zijn imposante kracht: het kolossale bouwsel van dik staal, de herrie van het gas dat door de buizen giert, de zeewind die het roest op de bouten jaagt. Alles is hoog of diep. Schilders aan zwiepende kabels in de zeewind wijden zich aan hun onderhoudstaken. Dit is een eiland van staalpoëzie. Drie kilometer diep beukt de boor de aarde in, het gas wordt gecomprimeerd door een soort razende vliegtuigmotor. Het kost nogal wat brandstof om fossiele brandstoffen uit de aarde te krijgen.

„Altijd vasthouden aan de reling”, krijgt Kemper streng te horen als ze koud uit de helikopter is geklauterd. Ze moet beschermende kleding aan en een gasdetector mee, voor het geval ze een giftige wolk inloopt. „Je bent de enige dame”, hoort ze – waar een vrouw alleen tussen de mannen zit, wordt ze snel dame genoemd. De heren blijken echter, zo zeggen ze zelf „niet van die harde Discovery-kerels”. Het booreiland wordt bestierd door lieve mannen van zekere leeftijd die collectief vallen voor de 31-jarige Kemper.

Zo zegt de zestiger Wessel dadelijk tegen Kemper dat ze wel op „het bankje van Koos” mag gaan zitten. Ach ja, Koos. Hij was tientallen jaren de vraagbaak van het eiland, maar vorig jaar is hij gestorven. „Hij werd helemaal van binnen opgevroten door de kanker.” Later laat Wessel nog de hoek van het booreiland zien waar ze de as van Koos te water hebben gelaten „in een biologisch afbreekbare urn”. Ook heeft hij dan al verteld over de ziekte en dood van zijn vrouw, waarvoor hij halsoverkop naar land moest worden gevlogen.

Aan kritische vragen komt Kemper in deze omgeving niet toe. Wel hoort ze waarom het platform zo vergrijst. In gaswinning lijkt niet veel toekomst meer te zitten. „Het gaat minder worden, dat houdt de mensen hier bezig. Ze zoeken een stabielere werkomgeving.” De ene twintiger die Kemper aantreft, hoopt op een doorstart van zijn industrie in CO2-opslag.

Merkwaardig opgeruimd

Het zijn vriendelijke gesprekken, maar Five days inside heeft veel aan intensiteit ingeboet sinds het afscheid van Beau van Erven Dorens, die wilde opgaan in de mini-gemeenschappen waarin hij zich onderdompelde. Dat lukt Kemper maar gedeeltelijk, waarbij ze op de L10A werd gehinderd door het feit dat er in vijf dagen offshore niet bijster veel voorvalt.

Pijnlijk was de aflevering van vorige week, waarin Rick Brandsteder vijf dagen verbleef in een Rotterdamse daklozenopvang. Aanvankelijk stapte hij merkwaardig opgeruimd door de gangen. Toen de desintegratie van de levens die daar werden geleid tot hem doordrong, schrok hij en deinsde hij terug. Terwijl Van Erven Dorens juist de momenten herkende waarop hij een stap vooruit moest doen. Soms moet je in de wereld durven boren – en in een moeite door in jezelf.