Het mysterie van ‘Mister Ryder Cup’ Ian Poulter, de golfer die altijd levert

Golf Geen golfer haalde bij de Ryder Cup zoveel punten binnen als de Brit Ian Poulter (45). Waarom hij telkens dit ene weekend piekt, is voor fans een raadsel. De 43ste Ryder Cup wordt dit weekeinde gespeeld in Wisconsin.

Ian Poulter, hier in 2009 in Schotland, levert als het moet. Vandaar zijn bijnaam: The Postman.
Ian Poulter, hier in 2009 in Schotland, levert als het moet. Vandaar zijn bijnaam: The Postman. Foto Stuart Franklin/Getty Images

Twee bijnamen vergezellen hem al jaren. En beide verwijzen rechtstreeks naar de Ryder Cup, de klassieke tweestrijd die al sinds 1927 elke twee jaar wordt gespeeld tussen de beste golfers van Europa en de Verenigde Staten: Mr. Ryder Cup, en The Postman. Ook al gaan de jaren tellen, Ian Poulter (45) is er gewoon weer bij als Team Europe vrijdag afslaat op Whistling Straits, een juweel van een baan van The American Club aan de boorden van Lake Michigan, in de staat Wisconsin.

De 43ste editie is voor de Britse veteraan al zijn zevende deelname. Van de zes voorgaande edities won hij met Europa vijf keer. En wat hem tot een uitzonderlijke Ryder Cup-speler maakt: hij verloor nog nooit in de singles – de afsluitende onderlinge partijen tussen de 24 spelers van beide teams op zondag. Van de zes singles die hij sinds zijn eerste Ryder Cup (2004) speelde won Poulter er vijf. Eén keer speelde hij remise.

Ian Poulter levert als het moet. Vandaar The Postman. Vandaar dat hij voor de vijfde keer is opgeroepen met een wild card, omdat hij op basis van zijn resultaten tekort kwam voor de ploeg. Hij is een uitstekende golfer, maar geen exceptionele. Geen Rory McIlroy. De afgelopen jaren zakte de Brit langzaam af op de wereldranglijst, van de top-30 naar de top-60. Nu staat hij vijftigste.

Mede daarom riep het in de golfwereld vraagtekens op dat hij wéér is geselecteerd, door teamcaptain Padraig Harrington, en bijvoorbeeld niet Poulters landgenoot Justin Rose. Maar Poulter vergroot de kans om de Ryder Cup te winnen, weet een captain. De cijfers die hij kan overleggen zijn beter dan die van legendes als Seve Ballesteros of Nick Faldo.

Poults, zoals hij in het circuit wordt genoemd, blijft er zelf nuchter onder. „Ik kan spelers noemen die automatisch zijn gekwalificeerd voor het team (op basis van hun ranking, red.), maar die minder punten hebben gemaakt dan ik”, zei hij onlangs in een interview met The Guardian. „Het enige dat je kunt doen als opgeroepen speler is punten scoren. Ik denk dat ik mijn aandeel heb geleverd, met 68 procent van de punten in mijn partijen.”

Ian Poulter traint met teamgenoten van Team Europe Lee Westwood, Matthew Fitzpatrick en Sergio Garcia op Whistling Straits in Wisconsin. Foto Mike Segar/Reuters

Het blijft een raadsel in de golfwereld. Waarom precies dat ene weekend, elke twee jaar? Waarom levert hij niet vaker? Tal van theorieën passeren de revue als de transformatie van Ian Poulter – eenmaal gehuld in Europees blauw – onderwerp van gesprek wordt. Het mysterie is na bijna twee decennia nog steeds niet ontrafeld.

Zelf zei hij onlangs tegen Golf Digest: „Teamspirit, en alles wat daarmee te maken heeft, geeft een uniek gevoel van plezier. Dat kun je niet elke week opbrengen. Dat is onmogelijk. Er is iets speciaals aan teamspeler zijn, geïnspireerd worden door anderen, en omgekeerd anderen inspireren. Dus wat dit in mij naar boven haalt valt niet te herhalen in een gewoon toernooi. Er gaat een knop om zodra het begint. Het is gewoon een andere instelling, ik bewandel een andere weg. Dé weg.”

Het kwam hem allemaal niet aanwaaien. Niks ging vanzelf. Ian Poulter groeide naar eigen zeggen „nederig” op in het stadje Stevenage, ook de geboorteplaats van autocoureur Lewis Hamilton, ten noorden van Londen. Al gaf zijn vader hem al jong een oude houten golfclub, geld voor trainingen was er niet. Als tiener verdiende hij bij met het verkopen van spijkerbroeken en T-shirts op de lokale markt.

Hij had talent voor voetbal en werd als 13-jarige gescout door Tottenham Hotspur. Als Arsenal-fan kon hij ermee leven dat hij werd afgewezen. Het gaf hem bovendien de kans zich op het golf te storten. „Ik kon niet fulltime als amateur spelen zoals sommige andere kinderen, want mijn ouders konden dat niet betalen.” Hij bleef vooral in de sport plakken door spullen te verkopen in het winkeltje van het Jack O’Legs Golf Centre in Hitchin, nu de golfclub Chesfield Downs. Af en speelde hij zelf.

Bewijsdrang

Mede door zijn afkomst zou Poulter altijd het gevoel houden dat hij zich moest bewijzen, ook al won hij na zijn entree op de Europese Tour in 2000 dertien proftoernooien. Het gevoel dat hij gezien mag worden, op en buiten de baan. Misschien verklaart het zijn voorliefde voor de Ferrari; hij bezit een hele waaier aan zeldzame exemplaren van het Italiaanse merk, uitgestald in een speciaal aangelegde garage aan zijn huis in Florida, waar hij – net als veel andere golfprofs – het grootste deel van het jaar woont.

Hij valt op nog een andere manier op: door zijn fascinatie voor opvallende kleding. In de Britse pers werd hij aanvankelijk vooral bekend om de extravagante golfbroeken die hij droeg, juist tijdens golftoernooien. Voor de krant The Independent aanleiding hem af te schilderen als de dandy of the fairways. Helemaal vreemd was zijn kledingfascinatie niet; zijn moeder werkte voor het Britse modemerk Dorothy Perkins. In 2004 baarde hij opzien toen hij tijdens het Brits Open een broek droeg met de kleuren van de Britse vlag. Hij speelde een keer in een Arsenal-shirt. En in latere edities van het Brits Open golfde hij in een broek met een afbeelding van de ‘Claret Jug’, de winnaarstrofee. In een commentaar voor de BBC zei Poulters grote idool Seve Ballesteros eens over die kledingkeuze: „Dichter bij de Claret Jug dan dit zal hij nooit komen.”

De Spanjaard kreeg gelijk. Hoe markant zijn daden in de Ryder Cup ook zijn geweest, Poulter won nooit een van de majors, de belangrijkste vier toernooien. Wel eindigde hij acht keer in de top-tien; zijn beste prestatie is een tweede plaats op het Brits Open, in 2008.

Poulter is een uitstekende putter, maar weinig experts bejubelen hem om een gezegende techniek of zijn exceptionele slagen. Hij doet daar zelf ook niet moeilijk over. „Mijn broer Danny is waarschijnlijk beter dan ik, maar ik was meer gemotiveerd”, zei hij eens, volgens Golfweek.

Poulter is degelijk, creatief, volhardend, maar vooral mentaal ijzersterk onder de zware druk van beslissende holes, in doorslaggevende partijen in de Ryder Cup. Als de punten worden verdeeld, als stalen zenuwen zwaarder tellen dan techniek. Het ultieme podium. Dat is waarom hij golfer wilde worden. Een ideale eigenschap voor een teamspeler – en gekmakend voor zijn Amerikaanse tegenstanders, stuk voor stuk betere golfers. „Sommige golfers voelen meer druk als ze voor een team spelen, omdat ze hun ploeggenoten niet willen teleurstellen”, zei voormalig Ryder Cup-captain Paul McGinley eens. „Bij Ian is dat andersom. Die gedeelde verantwoordelijkheid verlost hem juist van een last.”

Al bij zijn allereerste deelname aan de Ryder Cup, in 2004 nabij Detroit, sloeg Poulter het winnende punt binnen voor Europa. Het markeerde het begin van de innige band die Poulter opbouwde met de Cup. Hij viel met zijn neus in de boter, want deze eeuw won Europa zeven van de negen edities, ook al waren de Amerikaanse sterren vaak favoriet.

Ian Poulter (midden) viert de legendarische zege van Europa in 2012 in Medinah, bij Chicago, samen met Luke Donald, Lee Westwood en Rory McIlroy. David J. Phillip/AP

In 2012 vestigde hij voorgoed zijn reputatie als Ryder Cup-specialist. Tijdens de 39ste editie bij Chicago, bekend als de Miracle at Medinah, leek Europa af te stevenen op een vernedering, met een 10-4 achterstand op zaterdagmiddag, maar op een krankzinnige zondag werden de rollen volledig omgedraaid. In een van de meest memorabele comebacks in de golfgeschiedenis versloeg Europa de Amerikanen met 14,5 – 13,5; Poulter won dat weekend alle vier zijn partijen. Het was zijn laatste uitwedstrijd in de Ryder Cup, en de laatste Europese zege op Amerikaans grondgebied.

De Amerikanen zijn deze keer zwaar favoriet voor de winst. Vindt ook Poulter, alleen al op basis van de wereldranglijst. De twaalf Amerikaanse golfers staan allemaal in de mondiale top-21. „Hoe kunnen wij dan niet de underdog zijn?”, vroeg hij zich retorisch af.

Het wordt waarschijnlijk zijn laatste Ryder Cup, zeker op Amerikaans grondgebied. De kans is ook klein dat hij er in Rome (2023) nog bij zal zijn, op bijna 48-jarige leeftijd. Als actieve speler, althans. „Tenzij ik de komende twee jaar iets heel bijzonders laat zien”, zei Poulter in zijn voorbeschouwing. Maar weinig golffans twijfelen er aan dat Mr. Ryder Cup zal terugkeren bij het evenement, eerst als vice-captain en daarna als captain van Team Europe.