Recensie

Recensie Film

‘Kuessipan’: te weinig keuzes in het reservaat

Arthouse In ‘Kuessipan’ weerspiegelt het lot van de jongvolwassen vriendinnen Mikuan en Shaniss de weinige keuzes die de Innu van Oost-Canada hebben. De thematiek van het verloren gaan van hun cultuur komt het best over als die terloops ter sprake komt.

Mikuan (Sharon Ishpatao Fontaine) heeft literaire ambities waarvoor ze het reservaat wil verlaten waar ze is opgegroeid, in ‘Kuessipan’.
Mikuan (Sharon Ishpatao Fontaine) heeft literaire ambities waarvoor ze het reservaat wil verlaten waar ze is opgegroeid, in ‘Kuessipan’.

Hartsvriendinnen Mikuan en Shaniss groeien samen op in een Innu-reservaat in Oost-Canada. In de eerste scènes van Kuessipan, naar een boek van coscenarist Naomi Fontaine, zien we ze als meisjes. In een pakkende scène verslepen ze de straalbezopen moeder van Shaniss en lukt het ze met veel moeite haar in bed te krijgen. Het illustreert ook op impliciete wijze een probleem waar veel inheemse gemeenschappen mee kampen: alcoholisme, vooral als gevolg van uitzichtloze omstandigheden.

In het merendeel van Kuessipan zijn Mikuan en Shaniss jongvolwassenen en hun lot weerspiegelt de – weinige – keuzes die de Innu tot hun beschikking staan. Schoolverlater Shaniss krijgt een kind van een fout vriendje en blijft in het reservaat wonen. Mikuan heeft literaire ambities, voelt zich begrensd door het reservaat en hoopt te studeren in Québec. Als zij verliefd wordt op Francis, een witte jongen, dreigt de vriendschap tussen de twee hartsvriendinnen te bekoelen. Shaniss vindt dat Mikuan haar inheemse identiteit verkwanselt door met een niet-Innu om te gaan.

De cultuur van de Innu (de oorspronkelijke bewoners van een deel van de Canadese provincies Québec en Labrador, met nu nog een populatie van rond de 20.000) dreigt te verdwijnen, bovendien worstelen ze met de vraag hoe te balanceren tussen traditie en modernisering. Kuessipan is op zijn best als deze thematiek terloops ter sprake komt of en passant gevangen in documentaire-achtige scènes. Maar bij vlagen voelt de film iets te didactisch, vooral de uitleggerige gesprekken tussen Francis en Mikuan.