Opinie

Den Haag, het middelpunt van het volwassen bestaan

Maxim Februari

Beste lezer, hoe gaat het met u? Met mij gaat het goed. Meer weet ik niet. Ik voel me vandaag een schoolkind dat een brief moet sturen naar de hele familie. „Schrijf maar hoe het op school gaat”, hebben de volwassenen gezegd. Goed. Het gaat goed op school. Ik ben over.

Lodewijk XVI had ook ooit zo’n bui. „Niets”, schreef hij op 14 juli 1789 in zijn dagboek. „Rien.” Ik lees het in een conferentiefolder die hier bij mij op de keukentafel ligt. De koning van Frankrijk was op jacht geweest en omdat hij niets had gevangen, noteerde hij dat in zijn jachtlog. Daarna dronk hij wijn, luisterde fijn naar de viola da gamba en wuifde een lakei weg met een boodschap over het volk dat de Bastille bestormde. Is er nog wat gebeurd vandaag? Hm.

Ik verveel me een beetje. De discussie over de coronapas loopt wel. Daar hoef ik persoonlijk weinig aan toe te voegen. We weten dat vaccineren belangrijk is. We weten dat je over je eigen lichaam mag beslissen. We weten ook, al was het maar omdat Maarten Keulemans het in de Volkskrant heeft uitgezocht, dat naar de werking van zo’n coronapas in feite nooit onderzoek is gedaan. Het was „een aanbeveling in een rapport” van consultancybureau KPMG.

En we zouden kunnen weten – maar daar heeft eigenlijk niemand van ons vooralsnog zin in – dat de consultancybureaus nog veel meer ideeën voor ons in petto hebben, dat zo’n coronapas over een tijdje zonder twijfel zal worden gebruikt om ... En daarna nog veel meer te... Om uiteindelijk... Maar in dat thema heb ik nu eerlijk gezegd zelf ook niet zo’n zin. Ik verveel me.

In het Engels heet het ‘latibuleren’ wat ik hier zit te doen in de keuken. Je in een hoekje terugtrekken en wachten op betere tijden. In 1623 publiceerde de lexicograaf Henry Cockeram een English Dictionarie waarin hij moeilijke woorden uitlegde en daarin schreef hij dat ‘to latibulate’ neerkwam op jezelf heimelijk verstoppen in een hoekje. Een latibule was een hol of lurking place. Schildpadden, lees ik, latibuleren van oktober tot april.

Dus, tja, ik latibuleer. In de keuken. Ik loer vanuit mijn post naar berichten over de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van demissionaire ministers. De ongeslachtelijke voortplanting van politieke partijen. Ik begrijp niet alles wat er gebeurt, maar soms voel ik de opwinding van de volwassenen in de kamer oplaaien. Er is een keerpunt, er is een doorbraak in de verhoudingen. Sigrid stapt op. Pieter splitst af.

Een heer die de straat afdaalt/ een heer die de straat opklimt’: het is het Alpejagerslied van Paul van Ostaijen van voren af aan. Politici die opstappen, politici die afsplitsen, tal van politici die opstappen en afsplitsen, dat wil zeggen, sommige politici stappen op, andere politici splitsen af. En al deze opstappingen en afsplitsingen veranderen het krachtenveld. De opstappingen en afsplitsingen herschikken de balans.

De tolken in Afghanistan zitten nog vast. De gedupeerden in de Toeslagenaffaire zijn nog failliet. Maar niet de situatie van de tolken in Afghanistan vereist onze aandacht, niet de situatie van de gedupeerden in de Toeslagenaffaire vraagt om ons optreden: de verhoudingen in Den Haag zijn het middelpunt van het volwassen bestaan.

Het nieuws is er vol van. Het Afghanistandebat drukt een stempel op de politieke formatie. De Toeslagenaffaire heeft zijn weerslag op de oriënterende gesprekken. De opgestapte herrijst. De afgesplitste keert terug. Alle ellende in de wereld is er speciaal voor bedoeld geweest, is er alleen op gericht geweest in Den Haag de boel op te schudden. Dat is een troef, dat is een morele troef van ons politieke bestel.

Wat is er verder nog gebeurd? Niets.

Iedereen is natuurlijk al lang vergeten dat ik hier zit. Af en toe laat een passant een woord vallen. Het woord van de dag uit een woordenboek. Latibuleren. Defenestreren. Dat laatste betekent ‘uit het raam gooien’, het woord wordt geassocieerd met politieke ontevredenheid, lees ik ergens. Denk aan de Eerste Praagse Defenestratie van 1419 en de Tweede Praagse Defenestratie van 1618.

Bij de Tweede Praagse Defenestratie duwden de protestanten drie katholieken uit het raam. De protestanten waren ontevreden omdat hun door het katholieke bewind rechten werden ontnomen. Gelukkig overleefden de katholieken de val: ze kwamen terecht op een mesthoop.

Ik verveel me een beetje. Het weekend op de hei heeft niet gezorgd voor een doorbraak in de formatie, lees ik ergens. „De week werkte complicerend.” Er wordt afgetast. Er wordt opgeborreld. Hier en daar gloort optimisme over het krachtenveld en over een week worden de gesprekken weer heropend. We latibuleren. Soms zou je denken dat daarbuiten niets gebeurt.

Maxim Februari is jurist en schrijver, www.maximfebruari.nl.