De jongensliefde van Rob Kemps en Matthijs van Nieuwkerk in ‘Chansons!’

Zap Rob Kemps en Matthijs van Nieuwkerk zijn erg content met elkaar in de reportageserie Chansons!, over het Franse liedjesgenre. De lichte anekdotes willen de muziekgeschiedenis nog weleens overvleugelen, maar gelukkig maakt de muziek veel goed.

Rob Kemps en Matthijs van Nieuwkerk op de geboortestoep van Edith Piaf in Chansons!.
Rob Kemps en Matthijs van Nieuwkerk op de geboortestoep van Edith Piaf in Chansons!. Beeld BNNVARA

Jongens willen wij zijn, maar áárdige jongens. Soms ontmoet een jongen op leeftijd een geestverwant en ontvlamt er een jongensliefde. Matthijs van Nieuwkerk (61) en Rob Kemps (36) meten de hunne breed uit als ze Parijs bezoeken in de vrijdag uitgezonden eerste aflevering van hun reportageserie Chansons! (BNNVARA). Ze vertellen opgetogen over de eerste blikken in de schmink voor een talkshow, over een speciaal meegebrachte handtekening en over het onder de hete cameralampen van Matthijs gaat door gebaarde idee voor een gezamenlijk project.

Chansons! is een liefdesbaby. Van Nieuwkerk en Kemps raken maar niet uitgepraat over hoe content ze met elkaar zijn. „Ik begrijp je echt veel beter”, zegt Van Nieuwkerk peinzend na het bezoek aan een Parijse hospita van Kemps. In het poppenkastkleine Edith Piaf Museum lijkt hij zijn „wapenbroeder” te willen omhelzen, maar grijpt hij deze (liefde in tijden van corona) uiteindelijk slechts bij de armen.

Wonderlijke kerel

Er valt heel wat te ontraadselen aan de wonderlijke kerel Kemps. Want toen twaalf jaar geleden alle creatieve twintigers naar Berlijn trokken, nam hij de bus naar het Berlijn van de voorbije eeuw: Parijs. Daar huurde hij vier maanden lang een kamer bij een Nederlandse hospita („Dag lieffie, dag lekker beest”, begroet ze hem nu). Dag na dag toog hij naar de legendarische begraafplaats Père Lachaise, alwaar hij namen van beroemde Fransen noteerde. Terug in de salon van zijn Parijse gastvrouw liet hij zich voorlichten over de grootste zangers van het land. Dit alles eindigde niet in een cultuurhistorisch proefschrift; Kemps verdient zijn geld met de stampende feestact Snollebollekes. De wegen van de God van Nederland zijn ondoorgrondelijk.

In Chansons! struint Kemps met Van Nieuwkerk langs de pleisterplaatsen van het chanson in Parijs, beginnend voor dag en dauw op Place Dauphine – een verwijzing naar Jacques Dutroncs klassieker Paris s’éveille. Het hoofddoel van de bedevaart is deze vrijdag de Rue de Belleville, waar op 19 december 1915 Edith Piaf ter wereld kwam. Op de stoep voor nummer 72 gaat Kemps zitten. Hij veegt even over het plaveisel, alsof hij vreest dat zijn vriend diens broek niet wil bevuilen. Als beide jongens eenmaal zitten, vertelt Kemps dat Piaf, dochter van een straatzangeres, precies daar op de stoep ter wereld is gekomen. „Als de weeën eerder waren ingezet, was ze op nummer 80 geboren. Hier is het gebeurd, op de cape van een politieagent.”

Niet alleen nostalgie

Zo worden meer locaties uit het leven van „vuilnisroos” Piaf bezocht, waarbij de lichte anekdotes („prostitueerde ze zich nou of niet?”) de muziekgeschiedenis overvleugelen. Chansons! is wellicht minder geschikt voor kijkers met een lage tolerantie voor jongensromantiek. Maar ach, de muziek maakt veel goed, tot en met de drie minuten waarin de artiesten klinken die in de uitzending „te weinig worden genoemd”. (Ik heb de rest van de avond naar Georges Brassens geluisterd.)

Het was niet allemaal nostalgie. Kemps en Van Nieuwkerk kregen ook een privé-optreden van Barbara Pravi, „de kleindochter van Piaf” die tweede werd op het laatste Eurovisie Songfestival. Een regulier interview zat er echter niet in. Pravi liet zich wel filmen in een taxi, terwijl we haar op de achtergrond een monoloog hoorden houden over haar liefde voor het chanson, waarvan de essentie volgens haar in de tekst zit. „Het enige dat echt Frans is aan het chanson, is de taal”, zei Pravi. „De rest is verbeeldingskracht, c’est de la folie.” Daar vatte de zangeres niet alleen het chanson, maar ook het programma waarin ze optrad.