Recensie

Recensie Theater

Cecilia Moisio’s ‘REVOLT’ biedt geen enkele ruimte voor eigen interpretatie

Theater De jeugdvoorstelling ‘REVOLT’ van theatermaker/choreograaf Cecilia Moisio gaat over groepsgedrag en er wel of niet bij horen.

Bij de emotionele diepgang van video-interviews met jongeren steekt de kunstmatige heftigheid van Moisio’s danstheater schril af.

Scène uit Cecilia Moisio’s voorstelling ‘REVOLT’.
Scène uit Cecilia Moisio’s voorstelling ‘REVOLT’. Foto Phile Deprez

In de openingsscène van REVOLT schuifelen een soort mummies de speelvloer op. De performers zijn gewikkeld in plastic linten waarop het woord ‘society’ in rode letters is afgedrukt. Een voice-over vertelt in het Engels hoe mensen geneigd zijn zich aan het gedrag van de groep aan te passen. In geestige scènes laten de dansers daarna zien hoe dat werkt: bliksemsnel schakelen ze van de ene trend naar de andere, van selfies tot dansstijlen tot op hol geslagen shopgedrag op Black Friday.

Cartoonesk

Choreograaf en theatermaker Cecilia Moisio blinkt uit in dit soort slapstick, zoals ze eerder toonde in Victory, haar eerdere voorstelling voor het Rotterdamse jeugdtheatergezelschap MaasTD. Maar naast de sterke punten van die voorstelling kopieert REVOLT ook de zwaktes. Moisio schiet als regisseur tekort: haar performers komen in de problemen als ze in een latere scène sociale wetenschappers moeten spelen. De kinderachtige, cartooneske speelstijl overtuigt hier geen moment. Daarnaast heeft Moisio de neiging om in haar choreografieën te verhalend te werk te gaan. In REVOLT hoef je bij geen enkele danspassage te twijfelen over wat er verbeeld wordt. Het leidt tot een eendimensionale voorstelling die geen ruimte laat voor eigen interpretatie.

Lees ook: ‘Victory’ biedt een half uur feest met buitelingen en slapstick

Dat is jammer, want de video-interviews met jongeren die ook een belangrijk onderdeel vormen van de voorstelling, tonen juist wel veel nuance. Gedurende het maakproces ondervroeg Moisio tieners over hun ervaringen met er (niet) bij horen en het voldoen aan de norm. Hun ontwapenende eerlijkheid en verrassende politieke volwassenheid levert mooie gesprekken op: je wilt meer weten van het meisje dat eerst zegt dat mensen altijd bij een groep willen horen, maar zichzelf toch als een ‘loner’ omschrijft. En van de jongen die in zijn leven druk ervaart om te voldoen aan ouderwetse ideeën over mannelijkheid.

De emotionele diepgang van de interviews maakt de kunstmatige heftigheid van Moisio’s danstheater in contrast daarmee extra pijnlijk.