Recensie

Recensie Uit eten

Smakelijke gerechtjes op fijne locatie naast het Vondelpark

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam. Ditmaal bij Fijnkost in de Zocherstraat, grenzend aan het Vondelpark.

Foto Olivier Middendorp

Fijnkost Vondelpark heet zo om verwarring te voorkomen, want er was ook een Fijnkost Westerpark aan het Van Limburg Stirumplein dat de coronacrisis echter niet overleefde. Naar verluidt gaat singer-songwriter Douwe Bob er nu een wijnbar beginnen. Het filiaal in de Amsterdamse Zocherstraat staat nog stevig overeind en dat heeft ongetwijfeld te maken met de locatie: die fijne, gezellige Zocherstraat. De straat, die met de zuidwestelijke randen van het Vondelpark meegolft, is vernoemd naar landschapsarchitect Louis Paul Zocher, die samen met zijn vader Jan David het Vondelpark ontwierp. Er zouden eigenlijk statige stadsvilla’s komen, maar de crisis sloeg toe en het werd een straat van bescheiden allure. Jarenlang was het vooral een gezellige, rommelige straat met allerhande nering en veel studentenwoningen, inmiddels is de vierkantemeterprijs richting de achtduizend euro opgestuwd.

Fijnkost zit in een hoekpand en heeft een royaal terras aan beide zijden waar het vast fijn zitten is, maar de Hollandse zomer jaagt ons naar binnen waar we een houten tafeltje met eenvoudige houten stoelen toegewezen krijgen. Ons tijdslot is twee uur, maar de mannen die de zaak runnen lijken geen haast te hebben. Met een nonchalance die je eigenlijk alleen maar in de hoofdstad tegenkomt, worden we een poosje nadrukkelijk veronachtzaamd en pas als we met onze armen zwaaien, komt men in beweging. Gelukkig gaat het beter als er vers personeel arriveert. De jongeman in de bediening is nog maar net begonnen en doet er alles aan het ons naar de zin te maken; dat lukt heel aardig.

Fijnkost serveert kleine, prettig geprijsde gerechten die samen (twee à drie per persoon) een maaltijd maken, iets wat je tegenwoordig vaker tegenkomt. We bestellen mooi zuurdesembrood met porciniboter en geroosterde paprika (4,75) en vier gerechten, er staan er zeven op de kaart (waarvan drie zonder vlees/vis): geroosterde spitskool met gazpacho, doperwten en zwarte bonen (8,-), ravioli met garnalen, paprika en zilte groenten (8,75), procureur met dashi, aubergine, linzen en bleekselderij (10,-) en lamsworst met zoete aardappel, radicchio en koriander (9,-). Omdat we alles tegelijk bestellen bepaalt de keuken de volgorde; eerst komen de zwaardere vleesgerechten en later de lichtere. Die lichtere gerechten hadden we natuurlijk liever eerst gegeten. De geroosterde spitskool is geslaagd: lekker krokant, er komt een royale portie doperwtencrème bij en de zwarte bonensaus geeft een bom smaak af. De ravioli is een tikkie te gaar, wel goed gevuld en de paprika sluit naadloos aan, maar die waterige, roze garnalen hebben nauwelijks smaak, jammer.

Met de vleesgerechten knettert het meer: de procureur, in Japanse bouillon gegaarde varkensnek, is botermals en vettig omdat nek nu eenmaal vet is en de groene linzen hebben een goede bite en geven plezierig tegenwicht. De lamsworst is prettig pikant, waarbij de zacht gegaarde zoete aardappel mooi matcht, net als de knapperige radicchio en de koriandersaus, eigenlijk een salsa verde.

De wijnkaart is weliswaar uitgebreid en avontuurlijk (veel vins nature), maar teleurstellend is dat er zo weinig open wijnen op staan. We drinken onder meer een ruige, troebele sauvignon blanc uit de Loire (Bertjan Mol, 6,20), een krachtige orange wine uit Brabant (Ceci n’est pas un orange, wijngaard Dassemus 6,20), een spannende en voor ons onbekende picpoul noir uit de Corbières (Picapolle, Domaine Fontarèche, 5,80) en een Portugese krachtpatser (Quinta das amoras, Casa Santos Lima, 4,50).

Ons tijdslot is voorbij, maar gelukkig mogen we nog even genieten van een fantastische kaasplank (11,50) met goed gerijpte geitenkaas, stevige brebis (schapenkaas) uit Spanje en koeienkaas uit de Gelderse vallei, om daarna nog even te verpozen met een kop thee en een zacht, zoet-zuur en zompig cakeje van abrikoos met hazelnoten, polenta, hangop (6,25).

Ze kunnen het wel bij Fijnkost, nu nog even de puntjes op de i.

Nonchalance is een dorp in Frankrijk.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.