Recensie

Recensie

Metallica gunt spotlight aan anderen, en die grijpen hun kans

Verzamelalbum Metallica gooit de deur wijd open voor een zeer gevarieerde groep muzikanten, die konden doen wat ze wilden met hun materiaal van het jubilerende The Black Album (30!). Dat levert een enorm leuke verzameling op.

Zanger en gitarist James Hetfield van Metallica tijdens een optreden in 2019.
Zanger en gitarist James Hetfield van Metallica tijdens een optreden in 2019. Foto Georg Hochmuth / APA / AFP

De gastenlijst van The Metallica Blacklist, een coveralbum ter viering van Metallica’s The Black Album uit 1991, is veelbetekenend. Was Metallica lange tijd een afstandelijk, gesloten bolwerk met de ophaalbrug strak opgetrokken, nu staan de deuren wijd open en is de spotlight gul op anderen gericht. De uitnodiging aan een zeer gevarieerde groep artiesten: kies en speel je favoriete nummer van The Black Album, geen regels, go.

Die kans grepen artiesten uit de indiepop, jazz, country, latin en zelfs klassiek aan. Het was een gouden greep om dit project nu juist níet met alleen metalbands te vullen, want het zegt nu veel meer hoe diep en breed in het muzieklandschap hun invloed reikt dat ook Kamasi Washington, Phoebe Bridgers, St. Vincent, Dave Gahan (Depeche Mode) en Per Gessle (Roxette) meewerkten. Met The Black Album (dat officieel gewoon Metallica heet) maakte de band dertig jaar geleden een van bestverkochte albums allertijden, ook al vonden veel fans destijds (en nog) dat er teveel pop in doorschemerde.

Lees ook dit interview met Kirk Hammett: ‘Ik ben altijd degene met radicale ideeën’

Karaokeavond

Natuurlijk is niet alles goed – de ballen bij dit stukje reflecteren het project, de insteek, de uitvoering, en het enorme plezier dat je ermee kunt beleven, maar met 53 nummers en evenveel artiesten kan de kwaliteit niet anders dan schommelen. Onder die tegenvallers is Ghost, waarvan je hoopt dat ze vol op het galmende orgel gaan, maar helaas een heel wankele ‘Enter Sandman’ afleverden. De Britse band Idles klinkt in ‘The God That Failed’ als het einde van een niet zo gezellige karaoke-avond, en Weezer klinkt eigenlijk precies als Metallica’s origineel, en dat is saai.

Daar staat een grote verzameling geweldige uitvoeringen tegenover. Sam Fender maakte een overtuigende crooner van ‘Sad But True’, terwijl Jason Isbell datzelfde nummer naar een warme veranda in Alabama haalt. De moeite waard is ‘Nothing Else Matters’ van de innemende coverkoningin Miley Cyrus, met haar diepe stem en waanzinnige bereik en het bij haar verblekende sterrenteam Yo-Yo Ma, Elton John, Chad Smith (Red Hot Chili Peppers) en Metallica’s eigen Robert Trujillo. Ook de Chileense folk-versie van Mon Laferte, de ratelende reggaeton-klapper van J Balvin en de warme pianovertolking van Igor Levit zijn prachtig, juist omdat ze zo ver van het origineel staan en zo dicht bij henzelf zijn gebleven.

Lees ook: Vooral in covers hoor je hoe goed zangeres Miley Cyrus is

En ja, natuurlijk wordt er ook gerockt. Hardcorepunkers OFF! bijvoorbeeld, die alle ballast uit ‘Holier Than Thou’ rammen. En de Mongoolse band The Hu, die ‘Through the Never’ met traditionele instrumenten én keelzang uitvoeren. Het Deense Volbeat, altijd een Metallica-adept geweest, maakte een stampende, meeslepende ‘Don’t Tread on Me’ vol vuur. Hard en goed is ook de inzending van Rina Sawayama, de Japans-Britse zangeres die op haar debuutplaat vorig jaar al veel liefde voor metal in haar popmuziek liet doorbeuken. In haar fantastische ‘Enter Sandman’ zit niet alleen metal, ook edm en industrial, maar ook een dikke, toepasselijke dot pop.