Recensie

Recensie Media

Deathloop: een vermakelijke game over onsterfelijkheid zonder makkelijke antwoorden

Game In Deathloop zitten hoofdpersoon Colt en zijn aartsvijand Julianna vast in een tijdlus, waardoor ze dezelfde dag telkens opnieuw beleven. De game stelt de vraag: onsterfelijkheid, moet je dat willen?

Julianna en Colt beleven in Deathloop telkens dezelfde dag.
Julianna en Colt beleven in Deathloop telkens dezelfde dag. Beeld Arkane Lyon

Onsterfelijkheid: dat moet je niet willen, zegt zo wat elk stuk fictie dat er iets mee van doen heeft. Het voelt, na veel recente series als The Good Place, alsof we op dit moment een enorme behoefte hebben om onze collectieve doodsangst te sussen met de belofte dat het goed is.

Ho eens even, zegt de game Deathloop tegendraads: is het wel zo simpel? Hoofdpersoon Colt en zijn aartsvijand Julianna stoeien tussen schietpartijen met de gebruikelijke Grote Vragen over het onderwerp. Als je tot in de eeuwigheid dezelfde dag zou kunnen herhalen, zonder gevolgen, zou je dat doen? Verandert het iets als je het niet alleen doet, maar met z’n tweeën?

Lees ook dit interview met de makers van Deathloop: ‘Als in een giftige relatie: je wil weg én je voelt je er veilig’

Deathloop stelt dat er geen antwoord ís. Julianna’s pleidooi vóór onsterfelijkheid als eindeloze zee van ontdekkingen, waarbij je je geheugen wist als het saai wordt, klinkt soms zelfs sterker. Als speler kun je ook in haar schoenen kruipen en Colt proberen te doden.

Voor de maatstaven van maker Arkane is Colt Vahn als held wonderbaarlijk rechtdoorzee, ongeplaagd door overmatig gepeins, zelfs dom. Soms reageert Colt daadwerkelijk op de dilemma’s die de snerende Julianna hem voorlegt, maar net zo vaak snijdt hij haar af. Colt is militair: hij heeft een doel, hij heeft geweren, de rest is bijzaak. Zelfs al weet hij niet helemaal wáárom hij de cyclus van sterven en weer ontwaken wil beëindigen. De gefrustreerde Julianna wil hem omleggen, maar ook ompráten. Gierend: „Ik wil dat je vragen stelt!”

Deathloop ontvouwt zich als detective vol superkrachten en knalvuur. Er zijn zeven kwade genieën die op deze ene dag gedood moeten worden. Er zijn vier locaties en vier dagdelen, per tijdsmoment kun je één plek bezoeken. De kunst is dus om te achterhalen wat de ideale volgorde is om alle dominosteentjes zo te plaatsen zodat zoveel mogelijk van je doelwitten in één keer kunnen worden omgelegd. Een fascinerend concept, dat je aanzet om werkelijk álles te onderzoeken.

Immersieve simulaties

Jammer genoeg blijft Deathloop rechtlijnig. Arkane heeft een reputatie voor zogenoemde ‘immersieve simulaties’, waarin je op verschillende manieren je doel kan bereiken, maar hier ligt de oplossing al vast. Sterker, de game heeft zo’n moeite met spelers die buiten de lijntjes kleuren dat de markeringen voor je einddoelen pas verschijnen als je alle belangrijke ontdekkingen hebt gedaan.

Deathloop is op zijn leukst wanneer je net zo rechtlijnig in een gierend tempo door de wereld heen holt, geweer vooruit. Hier kan je alle superkrachten uit games als Dishonored zonder gêne of zorg voor moraliteit inzetten, mits je de juiste krachten van de juiste mensen gestolen hebt. Je doodt zo meerdere mensen tegelijk, gooit vijanden als poppen in het rond, of - zoals deze recensent het het liefst doet – tijgert onzichtbaar, als een kat, door gebouwen.

Ondanks de fascinerende puzzel en de interessante conversaties tussen Julianna en Colt, laten de credits vooral leegte achter. Deathloop voelt als een drie-Michelin-sterren game-restaurant dat na een lange dag vol barokke haute cuisine van de restjes nog even een cheeseburger bakt.

Een lekkere. Dat wel.