Recensie

Recensie Theater

Nihilistische voorstelling met zoetsappig einde

Schoolvoorstelling ‘Crazy stupid’, de nieuwste schoolvoorstelling van Theater Sonnevanck en Toneelgroep Oostpool, volgt een jongen die alle vertrouwen in de samenleving is verloren.

Beeld uit de voorstelling ‘Crazy Stupid’.
Beeld uit de voorstelling ‘Crazy Stupid’. Foto Sanne Peper

„Samen. Leven.” Chuck (Thomas van Luin) spreekt de woorden walgend uit. Na een akkefietje op school kreeg hij van Bureau Halt de opdracht om een podcast te maken over wat ‘samenleven’ voor hem betekent. In Crazy stupid, de nieuwste schoolvoorstelling van Theater Sonnevanck en Toneelgroep Oostpool, legt hij ons dat met behulp van samples, straatinterviews en Nintendo-muziekjes haarfijn uit: vanwege de manier waarop oudere generaties de boel in de soep hebben laten lopen, is Chuck zijn vertrouwen in de mensheid volledig verloren.

Het levert een zinderende openingsscène op, waarin Van Luins tegenspelers Judith Schrijver en Pepijn Korfage bliksemsnel tussen tientallen personages schakelen. Schrijvers Sophie Kassies en Tjeerd Posthuma schetsen in sneltreinvaart een overtuigend beeld van een door de klimaatcrisis veroorzaakte neerwaartse gedachtenspiraal, die gerechtvaardigde maatschappijkritiek combineert met complottheorieën en een allesverzengend cynisme. Chucks Geen Stijl-humor verhult het gapende gat van burn-out en depressie, en na zijn podcast is hij plotseling van de aardbodem verdwenen, zijn familie en vrienden in vertwijfeling achterlatend.

Morele perspectieven

De belofte van de eerste twintig minuten wordt helaas niet waargemaakt door het vervolg. Waar we leken af te stevenen op een moderne versie van de Britse filmklassieker Naked, belanden we opeens in A Christmas Carol: Chuck wordt bezocht door een opeenvolging van personages die hem andere morele perspectieven bieden. Het is een kunstmatige oplossing voor het probleem waarmee de schrijvers zichzelf hebben opgezadeld: hoe brei je een hoopvol einde aan een voorstelling met een nihilistisch uitgangspunt? Chuck verwoordt het zelf nog het beste: „Het lijkt wel alsof iedereen me hier een of andere feelgood story op de mouw komt spelden.”

Het is jammer dat de makers niet meer wat vertrouwen durfden te stellen in het morele kompas van hun jonge publiek. Juist de worsteling van Chuck is interessant, niet de holle platitudes waarmee de volwassen personages aan komen zetten.