Opinie

Opwarming beperken tot 1,5 graden is een gepasseerd station

Geo-engineering Het IPCC, het VN-klimaatpanel, houdt vast aan het doel om de opwarming te beperken tot 1,5 graden. Tegen beter weten in, vindt , die pleit voor een drastische maatregel.

Dat het Arctische zee-ijs sneller smelt dan verwacht kan geen verrassing zijn
Dat het Arctische zee-ijs sneller smelt dan verwacht kan geen verrassing zijn Foto Marc Guyt/Agami

Het vorige maand gepubliceerde IPCC-rapport leidde tot alarmerende krantenkoppen en talloze waarschuwingen. Er werd zes jaar aan gewerkt, toch staat er weinig nieuws in. Dat de Groenlandse ijskap en het Arctische zee-ijs sneller smelten dan verwacht kan geen verrassing zijn. De herhaalde opsommingen van rampen en weerrecords zijn bekend. In 2020 was het boven de poolcirkel 38 graden, en in februari van dat jaar werd in Antarctica 18,4 graden gemeten. Duizenden branden, hoosbuien, orkanen en overstromingen komen voorbij, met verschrikkelijke gevolgen, maar geen nieuws. De ijsvrije doorvaart van de Beringstraat naar de Noordkaap is een feit; de Russen bouwen aan de Siberische kust al containerhavens en LNG-terminals; China produceert nog grotere containerschepen die vanwege de korte vaarroute een veelvoud aan vracht en winst vervoeren.

Tegen deze achtergrond is het opmerkelijk dat het IPCC toch vasthoudt aan het theoretische doel om de opwarming van het klimaat te beperken tot 1,5 graden. Dat station is allang gepasseerd. Het getal heeft de functie van een bezwering, die dagelijks terugkeert in het politieke discours en de media, kritiekloos en onwetend. Zoals de bewering dat we in 2050 netto nul (NetZero) CO2-emissies moeten en zullen bereiken, al even onhaalbaar. Dat heet ook wel reality blindness.

Wilde fantasieën

Dus moeten de koppen rollen van de zondebokken, worden wilde fantasieën bedacht, droogt het land uit of verzuipt het, en houden we vol dat windturbines, zonnepanelen en waterstof de oplossingen zijn.

Die maatregelen zien we niet terug in een vermindering van de emissies, zoals blijkt uit de metingen van het Mauna Loa Observatory op Hawaii. De zogeheten Keeling Curve, die de concentratie van CO2 in de atmosfeer weergeeft, laat een steile stijging zien tussen 1960 en 2020, die ongetwijfeld doorgaat tot 2100, ondanks de toename van andere dan fossiele energiebronnen.

Het IPCC houdt rekening met kantelpunten, wanneer de berekende geleidelijkheid wordt ingehaald door het Grote Onverwachte. Een kleine zeespiegelstijging van maximaal een meter in 2100 verandert dan in een spoedige zondvloed van 2 tot 5 meter en meer.

IPCC-wetenschappers houden er ook rekening mee dat men ernaast kan zitten, naar de veilige kant, en ook naar meer drama. Wetenschap is twijfel, ook met de klimaatcatastrofe voor de boeg. Daarbij worden ze geholpen door de gebruikte Integrated Assessment Models, die zorgen voor een wereldwijde gemeenschappelijke rekentaal. Maar ze benemen ons ook het zicht op verschijnselen zoals de recente hitterecords. En ze bevatten bovendien oplossingen waarbij je vraagtekens moet plaatsen, spoedige technieken en markten die uiteindelijk niet blijken te bestaan, zoals snelle omschakeling naar zon, wind, hydro, elektrificatie, geothermie, bebossing, opslag. Alsof er alleen maar aan enkele knoppen gedraaid hoeft te worden.

Het IPCC-rapport heeft te weinig oog voor de verlammende impasse die zich aftekent

De wereld is een machine geworden die sinds James Watt draait op fossiele energie, in miljoenen toepassingen. Daarmee doorgaan betekent welvaart en economische stabiliteit. Daarmee doorgaan betekent ook het omgekeerde, een naderend einde, dat nog eens versterkt wordt door de parallel optredende tekorten aan essentiële grondstoffen, alle nodig voor energietransitie, digitalisering, en andere modernisering.

De zoveelste update (2021) van het Club van Rome-rapport Grenzen aan de Groei (1972) werd onlangs gepubliceerd door KPMG en bevestigt de eerdere berekeningen: tegen 2050 is de wereld OP. Het nieuwe IPCC-rapport is teleurstellend omdat het te weinig oog heeft voor de verlammende impasse die zich aftekent. Doorgaan langs welk pad dan ook, alles leidt tot onmogelijke antwoorden.

Wildwestideeën

Je komt onvermijdelijk uit bij de meest drastische interventie, die van climate engineering, waarover allerlei wildwestideeën circuleren. Het motto is: Keep the ice in the Arctics. De technieken zijn in theorie bekend, nieuw is de productie van witte wolken met nano-zoutkristallen uit de oceaan, waardoor het zonlicht wordt weerkaatst en de Noordpool weer kan bevriezen.

In Cambridge, Edinburgh en Boston wordt eraan gewerkt. Brussel is op de hoogte en op de klimaattop in Glasgow wordt het gelanceerd. De weerstanden zijn groot, want hovaardig is de mens die deze tovenaarsleerling de ruimte geeft en bovendien biedt het de fossiele boze tovenaars enkele decennia respijt.

Alsof klimaatverandering, ontbossing, verzuring en vervuiling geen manifestatie zijn van planetaire manipulatie, maar dan willekeurig, onbeteugeld uit de bocht gevlogen.

We noemen het Refreeze the Arctic. Satelliet gestuurde, onbemande zonneschepen emitteren zoutkristallen in nano-formaat, overal waar blauwe gaten in het witte wolkendek ontstaan. Het beoogde vries-effect treedt instant op, en kan ook instant worden gestopt. De investeringen bedragen tussen de vijf en vijftien miljard euro.

Dat deze weg zal worden begaan staat voor mij vast. Over tien jaar ontvangen de bedenkers ervan de Nobelprijs.