Recensie

Recensie Film

‘Worth’: matig 9/11-drama vol titelkaarten en pratende hoofden

Drama Objectief bepalen wat de verloren levens van de aanslagen van 11 september 2001 waard zijn, daar moet in ‘Worth’ een advocaat in de nasleep van de aanslagen zich over buigen. Maar de slachtoffers weigeren zich weg te laten zetten in een rekensom.

Advocaat Kenneth Feinberg (Michael Keaton) wordt met de harteloosheid van het objectief bepalen van de waarde van mensenlevens geconfronteerd door de weduwnaar van een van de slachtoffers van 9/11, Charles Wolf (Stanley Tucci), in ‘Worth’.
Advocaat Kenneth Feinberg (Michael Keaton) wordt met de harteloosheid van het objectief bepalen van de waarde van mensenlevens geconfronteerd door de weduwnaar van een van de slachtoffers van 9/11, Charles Wolf (Stanley Tucci), in ‘Worth’. Foto Monica Lek

De inzet van de strijd die advocaat Kenneth Feinberg (Michael Keaton) voert in het op waarheid gebaseerde drama Worth is niet gering. Hij moet binnen twee jaar 80 procent van de nabestaanden en overlevenden van de aanslagen op 9/11 laten instemmen met een vaste schadevergoeding. Als hij hier niet in slaagt, kunnen deze duizenden mensen naar de rechter stappen wat, zo wordt ons beloofd, de Amerikaanse economie in een enorme crisis zal storten.

Feinberg en zijn team moeten dus objectief proberen te bepalen wat de verloren levens en ledematen aan compensatiegeld waard zijn – een pittige vraag die hij in de openingsscène nog aan zijn studenten voorlegde. Maar gaandeweg komt de weinig empathische advocaat erachter dat de slachtoffers weigeren zichzelf weg te laten zetten in een formulematige rekensom. Zij willen dat de overheid hen hóórt, beklemtonen verse weduwnaar Charles Wolf (Stanley Tucci) en zijn actiecomité keer op keer.

Lees ook: Hollywood kon niet verbeelden hoe akelig echt 11 september 2001 was

De interessante materie blijkt geen garantie voor een heel spannende film. Er gaan veel bijzondere verhalen schuil achter het leed dat de instortende torens berokkenden: de gay die vanwege de homofobe familie van zijn vriend geen aanspraak kan maken op een schadevergoeding, de vrouw die bevestigd ziet dat haar man er een tweede gezin op nahield. En Tucci ontroert met zijn rol als nabestaande die vlucht in activisme. Maar netto vertelt regisseur Sara Colangelo het verhaal vooral met veel shots van pratende hoofden. En zij benadrukt haar lineaire verhaalvorm ergerlijk met ontelbaar veel titelkaarten waarop doorlopend het aantal dagen tot de deadline wordt vermeld.