Recensie

Recensie Theater

‘One man show’ is schurend portret van de man in crisis

Theatersolo Regisseur Floor Houwink ten Cate maakte samen met acteur Benjamin Moen een theatersolo over de identiteitscrisis van de moderne man. In een ware tour-de-force worstelt Moen met wat het betekent om een man te zijn, en om als man te worden behandeld.

Foto Bas de Brouwer
Foto Bas de Brouwer

‘Hij is een man, zoveel is zeker’ zingt de vrouwenstem op de voice-over. In het opera-achtige begin van One man show (lichtshow, boventitelde aria’s, rookwolken) komt acteur Benjamin Moen echter als vrouw op, die zich in liefdevolle bewoordingen tot haar kind richt. Zo wordt meteen duidelijk waar de voorstelling om draait: wat betekent het om man te zijn? En zijn de oude antwoorden op die vraag niet aan heroverweging toe?

Regisseur Floor Houwink ten Cate, die het concept en de tekst van One man show samen met Moen ontwikkelde, toont vooral hoe de man zelf met die vragen worstelt. Na de gestileerde opening verzeilen we in een nagesprek waarin Moen een dialoog speelt tussen hemzelf en een interviewer, die het hem danig moeilijk maakt met haar kritische vragen over masculiniteit.

Acteur Benjamin Moen in de theatersolo ‘One man show’. Foto Bas de Brouwer

Het is de aanleiding voor een ware tour-de-force van fysiek theater waarin Moen steeds meer schillen van de mannelijke identiteit afpelt. Van een hilarische hooligan/holbewoner-act en een cabaretier die zich steeds verder verliest in agressieve vrouwonvriendelijkheid schakelt de acteur naadloos over naar de eenzaamheid en fragiliteit die onder dat uiterlijk vertoon schuilgaat. Dankzij de wrange grenzeloosheid van Moens performance zit je steeds op het puntje van je stoel.

Toxische mannelijkheid

Het sterke aan One man show is dat de man niet uitsluitend wordt neergezet als een willoze speelbal van cultureel determinisme. Aan het slot komt de acteur in verzet tegen de woede over toxische mannelijkheid die de regisseur op hem projecteert – hij heeft er moeite mee dat hij tot witte, heteroseksuele cisman wordt gereduceerd. Hij wil toch ook veranderen, hij is toch een feministische bondgenoot? Het levert een spannende confrontatie op, die uiteindelijk prikkelend onbeslecht blijft.

In het prachtige, beeldende slot loopt de man een nieuwe wereld tegemoet. Zijn toekomst is ongewis, maar niets zal bij het oude blijven, zoveel is zeker.