Opinie

Hasj

Op weg naar de orkestrepetitie van mijn zoon (9) komen we een verlopen type tegen die zenuwachtig om hasj vraagt. Ik neem mijn zoon bij de schouder en wimpel hem geïrriteerd af, maar hij houdt aan. Als ik doorloop, is het mijn zoon die me staande houdt: „Jawel pap, hebben we wél!” Ik blijf in verwarring totdat ik de cellokoffer op de rug van de man zie, en mijn zoon hem het blokje hars uit zijn vioolkoffer aanreikt. „Ik heb een concert en ben de mijne vergeten. Ik ben verschrikkelijk nerveus.” Beschaamd wens ik hem succes als hij, met geharste strijkstok, zijn weg richting conservatorium vervolgt.

Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl