Op de camping kan hij alles even vergeten en genieten

De campinggast NRC staat deze zomer op Camping Samoza op de Veluwe, de oudste camping van Nederland.

Foto Dieuwertje Bravenboer

Dat ze op Camping Samoza vrienden hebben gemaakt, is Lenie Dankelman (68, Nijkerk) duidelijker dan ooit, nu haar man Erik (73) weer ziek is . Het troost ze, dat de mensen om hen heen zo betrokken zijn. Erik wordt in het UMC Utrecht experimenteel behandeld voor plekjes op zijn nieren, lever en longen.

Lenie vertelt: „We kwamen hier aan, na een lange dag in het ziekenhuis, en toen hadden ze de voortent klaargezet, de tuinstoelen ook, een kleedje op tafel en alles. En ’s avonds kregen we van de buren ook nog een bordje eten.” Na jaren klaar te hebben gestaan voor iedereen op de camping, krijgen ze het nu terug, had hun dochter gezegd. Het is een spannende tijd, maar ze houden samen het hoofd hoog en blijven gewoon naar de camping komen.

Het was voor Lenie geen liefde op het eerste gezicht, met de camping dan. „Ik dacht: we proberen het wel een keertje uit, in de caravan van zijn broer”, zegt ze. Ze was niet zo gecharmeerd van het idee van een camping. „Een weekje, dat is prima, vond ik. En daarna gaan we gewoon weer lekker naar huis.”

Foto Dieuwertje Bravenboer

Maar het beviel, dus het jaar daarna werden het twee weken, het jaar daarna drie. Ze kochten een eigen caravan en hebben nu een vaste seizoensplek op een van de ‘tourterreinen’, speciaal voor campers en caravans. Eind maart zetten ze er elk jaar hun caravan neer, en vertrekken pas weer tegen oktober. Dit is het 38ste jaar dat ze er zijn. „Al sinds 1988 met deze caravan”, wijst Erik. In de voortent rommelt kleinzoon Jenze (11), hij is bezig met een diamond painting, een invulschilderij met kleine kristalletjes.

Erik barst van de verhalen, over wat ze hier vroeger allemaal hebben uitgespookt. Soms grinnikt hij opeens, als zijn vrouw iets aan het vertellen is, en begint dan weer een verhaal. „We hebben hier wat geintjes uitgehaald hoor, och och wat hebben we zitten klieren.” Hij lacht hartelijk.

„Hij vindt het hier zo fijn”, zegt Lenie terwijl ze naar haar man kijkt. „Na zo’n lange dag in het ziekenhuis wil ik eigenlijk gewoon lekker naar huis, maar hij wil hiernaartoe. Hier kan hij vergeten en genieten.”

De oncoloog zegt dat ze dat vooral moeten doen, als hij zich daar goed bij voelt. We hopen dit nog heel lang te kunnen doen, zegt Lenie vastberaden. „Dus maak er maar een vrolijk verhaal van hoor.”