Onder hun nukkige, ongelukkige, onbegrepen masker huist de man met een voorliefde voor het chanson

Sarah’s Zomer De komende weken schrijft Sarah Sluimer over haar zomer. Deze keer: over bekende sentimentele mannen.

Sarah's zomer

‘Sentimentele mannen zijn wrede mannen”, zei Connie Palmen in een interview. Als voorbeeld noemde ze Hugo Borst, die zich ooit op de nationale televisie met veel ridderlijk geblaas mengde in een ruzie die Palmen met Saskia Noort had.

Nederland kent veel bekende sentimentele mannen, hoewel ze door het publiek eerder ‘gevoelig’ worden genoemd. U kent ze ook, in allerlei varianten.

Het zijn mannen die tatoeages onder hun hemd verbergen, nog weleens broeierig met een peuk op de foto gaan, of zichzelf juist heel lullig laten fotograferen, in de achtertuin van een doorzonwoning met een wielrenbroek aan.

Ze lopen er bewust slordig bij of worden juist ieder jaar door Esquire genomineerd als ‘best geklede man’. Sommigen nemen anderen in praatprogramma’s voortdurend de maat, vaak op verveelde toon en dan soms opeens heel doordringend, alsof hun leven op het spel staat. Anderen praten alleen nog maar over zichzelf.

Tot zo ver niets nieuws. Maar daar begint het pas. Onder hun nukkige, ongelukkige, eenzame, smalende of onbegrepen masker huist de man met een voorliefde voor het chanson of een therapeutische hardloopobsessie. Ze zwelgen in de ‘jeugdliefdes’ die altijd bij hen zijn gebleven. Ze dragen een leuke, sportieve gymp, maar soms ook een handgemaakte Italiaanse schoen die ze bij een familiebedrijf in ‘Firenze’ gekocht hebben. Ze hebben een peperdure Gibson aan hun muur hangen waar ze niet op kunnen spelen. Ze geven ruiterlijk toe dat ze vroeger zakkerige vreemdgangers waren, maar nu hun leven gebeterd hebben. Ze haten burgerlijkheid, maar komen zelf niet verder dan een obsessieve liefde voor het spel met de bal. Ze drinken sinds een paar jaar geen druppel meer, en kunnen daar maar niet over ophouden. Ze fêteren ons eindeloos met hun jongensdromen, hun transformaties, hun gedweep met suffe films als Joker of Before Sunrise. Hun middelbare levenslessen brengen ze drammerig en herhaaldelijk over het voetlicht in hun ‘stukjes’. Ze huilen hete tranen in een EO-programma waarin ze ondervraagd worden over hun relatie met God.

En als grootste gemeenschappelijke factor: ze hebben allemaal een boek over hun stervende of dementerende moeder geschreven.

Je kan het ze misschien niet kwalijk nemen, want hoeveel ruimte is (heteroseksuele) mannen nu eenmaal gegeven om zichzelf in alle facetten te ontwikkelen?

Het publiek is misschien niet meer zo geïnteresseerd in puur botte horken, maar écht gecompliceerde, waarachtige of vrouwelijke mannen vinden we óók lastig. Dus komen we uit bij de egomane kletsmeiers, de jankerds en de blanke pitjes, die de ruimte tot de nok toe vullen met hun grote hart, op een manier die vrouwen nooit gegeven zal zijn.

Palmen heeft gelijk. Sentiment vernietigt terughoudendheid en nuance. Het leidt tot een oceaan aan zelfwaardering. De sentimentele man duldt uiteindelijk niemand naast of boven zich. Hij is snel gekwetst. Hij ziet vrouwen als heksen of prinsessen. Hij is als een theatrale vijfjarige. En die zijn, in al hun onvermogen, uitermate wreed.