Recensie

Recensie Theater

‘Knock-Out’ imponeert met spectaculaire vechtchoreografieën

‘Knock-Out’ maakt indruk met choreografisch vernuft, maar mist de poëzie en de fantasie die het werk van Jakop Ahlbom doorgaans zo aantrekkelijk maken.

Vechtscène in Knock-Out.
Vechtscène in Knock-Out. Foto Bart Grietens

De nieuwste voorstelling van regisseur Jakop Ahlbom kan bogen op buitengewoon visueel en choreografisch vernuft. De energieke performers buitelen dwars door de chique ingerichte villa, doorboren muren en krijgen uppercut na uppercut te incasseren. Wat begon als romantisch diner bij kaarslicht, loopt al snel uit in een meervoudige knokpartij die zijn weerga niet kent.

De grootste kracht van Knock-Out, een coproductie met ISH Dance Collective, zit in de vele ijzersterk uitgevoerde vechtscènes. De minutieuze choreografieën van Marco Gerris combineren diverse vechtkunsten zoals kungfu en taekwondo met onder andere hiphop en acrobatiek.

Na zijn succesvolle griezelfilm-ode Horror uit 2014, brengt Jakop Ahlbom ditmaal een hommage aan de actiefilm. Het is jammer dat hij het genre daarbij reduceert tot een verzameling vechtscènes, bijeengehouden door een niksig, onnavolgbaar verhaallijntje. Een uitgeblust huwelijk, een groepskidnapping, heimelijke verhoudingen en een mysterieus koffertje vol dollarbiljetten: geen actiefilmcliché wordt gespaard. Verwijzingen naar de Coen Brothers, Bruce Lee en Jackie Chan buitelen impliciet en expliciet over elkaar heen.

Knock-Out.

Foto Janko Duinker

Slapstick

Cartooneske geluidseffecten benadrukken de idioterie van de almaar voortdurende filmvechtpartijen, waarbij iedereen altijd tóch weer opstaat en doorvecht – hoeveel vazen er ook op iemands achterhoofd aan diggelen worden gesmeten. Tussen de uitbundige vechtscènes monteert Ahlbom bij wijze van rustpunten een aantal slapstickachtige sequenties vol visuele verwarring – bijvoorbeeld de interruptie van een vrolijk-opdringerige pakketbezorger die voortdurend voor de deur staat.

Prettig absurd is ook de droogkomische rol van verteller Len Lucieer, die als musicerende westerncowboy kriskras door de scènes banjert of onverstoorbaar zijn krantje leest tussen het opzwepend geweld. Meer van dat soort theatrale ontregeling had de voorstelling zeker goed gedaan.

Knock-Out imponeert met name met de spectaculaire groepschoreografieën, maar mist de poëzie en de fantasie die het werk van Jakop Ahlbom doorgaans zo aantrekkelijk maken. Ongeveer anderhalf uur vrijwel non-stop vechtscènes aanschouwen, slaat uiteindelijk vooral ook de toeschouwer murw.