Het duurste huis van Vancouver, betaald door yuppen met doorschijnende yogabroeken

Het duurste huis Chip Wilson, rijk geworden met yogamerk Lululemon, bouwde zijn droomhuis aan de waterkant van een hippieachtig stadsdeel van Vancouver.

Het duurste huis van Vancouver aan Point Grey Road.
Het duurste huis van Vancouver aan Point Grey Road. Foto Google Earth

Grotendeels verscholen achter een metershoge, keurig gesnoeide heg, ligt het duurste huis van de Canadese stad Vancouver aan een rustige weg met vooral fietsverkeer. Glimpen van rechtlijnig beton en glas verraden een hypermoderne stijl. Het kalmerende geluid van vallend water klinkt achter het groen aan de voorzijde langs Point Grey Road, de duurste straat van de gewilde metropool aan de westkust.

Aan de achterzijde ontvouwt zich de belangrijkste reden voor de waarde van zo’n 67 miljoen dollar (45 miljoen euro) voor de woning, die zich uitstrekt over meerdere percelen: een adembenemend uitzicht over Burrard Inlet, de baai bij het centrum van de stad, met zijn indrukwekkende skyline tegen een panoramische achtergrond van bergen in een wijde omtrek. Het water kabbelt op het grotendeels verlaten strand, bij het gekras van kraaien. Meer zen zou het nauwelijks kunnen.

De woning is eigendom van Chip Wilson, de Canadese yogamiljardair die zijn fortuin verdiende als oprichter van het kledingmerk Lululemon Athletica. Hij speelde in op de internationale yoga-rage door vanaf eind jaren negentig flatterende yogabroeken en andere kleding te verkopen, met een herkenbaar logo, voor relatief hoge prijzen. Het bedrijf mat zich een cultus-achtig imago aan, met inspirerende motto’s als ‘Haal diep adem en waardeer het moment’.

De formule sloeg in de jaren 2000 aan bij yogaminnende yuppen in Noord-Amerika en daarbuiten, vooral vrouwen. Wilson werd er schatrijk van, maar stapte in 2013 op als voorzitter na een pijnlijke controverse over de kwaliteit van de yogakleding. De broeken, gemaakt van de door Lululemon gepatenteerde stof Luon, een mengeling van lycra en nylon, bleken doorzichtig bij oprekken en voorover buigen.

Lululemon wekte verontwaardiging door klanten die de kleding wilden retourneren te vragen die doorzichtigheid te demonstreren. Wilson maakte het erger door tijdens een tv-interview bij Bloomberg te zeggen dat „de lichamen van sommige vrouwen eerlijk gezegd niet geschikt zijn” voor de broeken. „Het heeft te maken met wrijving bij de dijen, en hoeveel druk daar is”, legde hij uit.

Lang voor dat pr-fiasco liet Wilson in 2008 zijn droomhuis bouwen aan de waterkant van Kitsilano, een stadsdeel van Vancouver dat bekendstaat om zijn ontspannen hippiesfeer. Wegens zijn spectaculaire ligging, goede sociale voorzieningen en veiligheid geldt Vancouver als een van de beste woonsteden ter wereld. Met toegang tot zowel bergen als zee en een mild klimaat, is de stad een mekka voor actievelingen.

De woning van zo’n 1.500 vierkante meter heeft strakke vertrekken met metersbrede ramen van vloer tot plafond, en telt zeven slaapkamers en negen badkamers. Wilson, een sportfanaat die regelmatig de beruchte ‘Grouse Grind’ aflegt, een steile bergbeklimming ten noorden van Vancouver, beschikt over twee zwembaden en een tennisbaan.

„Het is een ongelooflijk complex, gebouwd van beton en staal”, zegt Daniel Tan, een makelaar die is gespecialiseerd in luxe woningen. Het ligt in het hart van wat ‘Billionaires Row’ wordt genoemd, volgens Tan „het kroonjuweel van onroerend goed” in een stad met toch al torenhoge vastgoedprijzen. „Kopers hier zijn geen artsen of advocaten, maar hedgefundmanagers, mensen in de financiële wereld en zakelijke magnaten”, zegt hij.

Tan verkocht onlangs voor 27 miljoen dollar (ruim 18 miljoen euro) de villa twee huizen verderop, die begin vorig jaar werd getipt als een mogelijk onderkomen voor de Britse prins Harry en zijn vrouw Meghan, nadat zij afstand deden van hun koninklijke verplichtingen en het Verenigd Koninkrijk inruilden voor Noord-Amerika (uiteindelijk vestigden ze zich in Californië).

Hongcouver

De duizelingwekkende vastgoedhausse van Vancouver is de afgelopen decennia grotendeels gedreven door investeringen uit het buitenland. Dat begon in de aanloop naar de overdracht van Hongkong door het VK aan China in 1997. Veel Hongkongers verkregen toen Canadees staatsburgerschap als uitwijkmogelijkheid. Dat kon door in Canada te investeren, en velen staken geld in vastgoed. Het centrum van Vancouver, gelegen op een schiereiland, werd een soort Manhattan aan de westkust. Het leverde de stad de bijnaam ‘Hongcouver’ op.

In tegenstelling tot andere steden beschikt Vancouver nauwelijks over multinationals die meer produceren dan yogabroeken

Recenter trekt de stad, met zijn grote Chinese gemeenschap, veel investeringen uit China. „Rond 2015 leek het alsof China alles opkocht, en Vancouver was een natuurlijke bestemming voor die geldstromen”, zegt vastgoedkenner Steve Saretsky. Plaatselijke kopers voelden zich gedwongen mee te doen, om te voorkomen dat ze uit de markt werden geprijsd door buitenlanders met „zakkenvol contanten”, zegt hij. De vastgoedmarkt werd steeds meer „een topbestemming voor buitenlands kapitaal”.

Lees ook: Vancouver wordt een buitenpost van China

Onroerend goed werd zo de drijfveer van de plaatselijke economie. In tegenstelling tot andere steden beschikt Vancouver nauwelijks over multinationals die meer produceren dan yogabroeken. „Het is een vastgoedeconomie”, zegt Saretsky. „We bouwen en verkopen vastgoed en exporteren dat op een mondiale markt.” Terwijl de stad wordt overspoeld met geld, wordt het voor plaatselijke bewoners echter steeds moeilijker om betaalbare huizen te vinden. Autoriteiten proberen de markt af te koelen met hogere overdrachtsbelastingen voor buitenlandse kopers, met beperkt succes.

„Vancouver is een geweldige stad om te wonen, zeker als je het kunt betalen”, zegt Jon Rothbart, een buurtbewoner die in Volunteer Park, nabij de woning van Chip Wilson, zijn hond uitlaat. Rothbart, een consultant van Zuid-Afrikaanse afkomst, is lyrisch over de schoonheid van Vancouver. „Als je rondfietst op een zomerse dag, met de mooie gebouwen en parken, voelt het als een utopische stad.” Maar hij herinnert zich ook het advies dat hij hoorde toen hij voor het eerst naar Vancouver kwam: „De truc is om je geld ergens anders vandaan te halen, en hier te wonen. Eigenlijk is het bijna een resort.”