Recensie

Recensie Film

De schoonheid, niet de waarheid van dronkenschap

Drama ‘Bloody Nose, Empty Pockets’ geeft een ontroerend, levensecht inkijkje in de beschutte, licht benauwende baarmoeder die bar The Roaring 20’s is voor stamgasten. Alleen bestaat de bar niet echt.

Beeld uit ‘Bloody Nose, Empty Pockets’.
Beeld uit ‘Bloody Nose, Empty Pockets’.

Ze lopen binnen als de verlepte stamgasten van bar Cheers, de jarentachtigsitcom. „Rikki!” „Shay!”, roept de hele kroeg dan. Dit is de laatste avond van The Roaring 20’s, een gribusbar in de marges van Las Vegas die sluit. Een bitterzoet drankfestijn, want wat moet er morgen van ze worden? Van de gepijnigde Vietnamveteraan Bruce, zestiger Pam die zo graag haar borsten laat zien en dakloze ex-acteur Michael, die elke avond op de sofa in slaap valt om ’s ochtends uitgebreid excuses te maken voordat hij zich scheert op het toilet.

We houden ze een dag en nacht gezelschap terwijl ze drinken, dansen, sjansen, ruzie maken en leuteren. Aapjes die zich aan elkaar vastklampen, elkaar vlooien in de gure wind van het Amerikaanse kapitalisme. In de steeg, waar het zoontje van barvrouw Shay met zijn vriendjes drinkt en blowt, loopt de volgende generatie losers zich warm.

Een ontroerend, levensecht inkijkje in een beschutte, licht benauwende baarmoeder. Alleen: bar The Roaring 20’s bestaat niet. De broers Bill Ross IV en Turner Ross castten de stamgasten op straat en in kroegen en brachten ze samen in een bar in New Orleans.

Het markeert een trend in de documentaire; denk ook aan Gunda, het ‘levensechte’ leven van een zeug dat op meerdere boerderijen en in een studio werd opgenomen. In de jaren negentig werden de grenzen tussen speelfilm en documentaire al poreus door satirische nepdocumentaires (mockumentary) en found footage-films. Documentaire Bloody Nose, Empty Pockets gaat verder: een romantische, ‘enhanced’ versie van een realiteit, hier van dronkenlappen en outcasts. De broers Ross wilden eerst draaien in een echte kroeg, met echte stamgasten – maar of het interieur, of het ensemble beviel ze niet.

De dakloze ex-acteur Michael, de ster van de film, lijkt voor de broertjes te spreken wanneer hij mijmert hoe hij vroeger als acteur iedereen verveelde met gezever over de ‘waarheid in een scène’. Nu gelooft hij alleen nog maar in schoonheid, zegt hij. Net als Bloody Nose, Empty Pockets, een verbluffend authentiek ogende, mooie kroegsimulatie met een cast van vreemdelingen die – geassisteerd door royale volumes drank en drugs – al jarenlang bevriend lijken te zijn. De film lijkt wel iets ‘waars’ te willen zeggen over de vluchtigheid van kroegwarmte. We zijn geen familie, zucht ‘stamgast’ Michael. We houden elkaar tijdelijk overeind door tegen elkaar aan te leunen.

Toch is het dubieus dat dit experiment zich als documentaire presenteert, terwijl het fictie, speelfilm, simulatie betreft. Juist nu lijkt het me belangrijk dat documentaire streeft naar waarheid, haar enige echte bestaansrecht als genre. Maar goed, laten we Bloody Nose, Empty Pockets dan maar gewoon drama noemen.