Recensie

Recensie Boeken

Deze thriller is goed, maar zeker niet zo goed als de schrijvers die hem de hemel in prijzen

Thriller Dertien, de thriller van de Ierse Steve Cavanagh, is ingenieus, spannend en rijk aan onverwachte plotwendingen. Maar het is een thriller als een mokkapunt – veel schuim en moddervet.

Pierre Desrosiers

Hoe onbekender de schrijver, hoe uitbundiger de flapteksten. De uitgever van Dertien, een thriller van Steve Cavanagh (Belfast, 1976), geeft zelfs ‘dertien redenen om deze thriller te lezen’, een blurp in het kwadraat.

Het opmerkelijke is dat de geciteerde lofprijzingen merendeels afkomstig zijn van schrijvers, de meesten wereldberoemd. Een kleine selectie: „Thrillers zo geniaal als deze zie je niet vaak’ (Michael Connelly), ‘Fenomenaal’ deze gast is de real deal” (Lee Child) en: ‘Als je eerder dit jaar een thriller las die net zo goed is, is dat alleen omdat je deze twee keer hebt gelezen’ (Mark Billingham). Zoveel open doekjes, dat maakt nieuwsgierig.

Dertien is de vierde rechtbankthriller met Eddie Flynn in de hoofdrol, een voormalig oplichter die advocaat is geworden en af toe zijn oude trukendoos nog opentrekt. Flynn helpt acteur Robert Solomon verdedigen, een Hollywood-ster die verdacht wordt van moord op zijn vrouw. Alles wijst op Solomons schuld, maar gaandeweg komt Flynn tot de conclusie dat de schuldige niet in de beklaagdenbank zit maar elders in de rechtszaal. Ja, een spoiler van jewelste. Maar die plot wordt curieus genoeg al op het omslag prijsgegeven: ‘De moordenaar is geen verdachte... hij zit in de jury.’

De verteltrant van Dertien is simpel. Afwisselend vertelt Cavanagh over zijn twee hoofdpersonen. In de ik-vorm beschrijft hij de twijfels van Flynn, die door zijn vrouw in de steek is gelaten omdat zijn werk het gezin steeds in gevaar brengt. In de derde persoon vertelt Cavanagh over Joshua Kane, een ijskoude en hyperintelligente seriemoordenaar die op gewelddadige wijze zijn plek in de jury heeft veroverd. Deze psychopaat, die stilletjes werkt aan een krankjorum levenswerk, komt beter uit de verf dan de wat clichématige advocaat – het is Kane die zorgt dat je wilt doorlezen.

Dertien is ingenieus, spannend en rijk aan onverwachte plotwendingen. Maar het is een thriller als een mokkapunt – veel schuim en moddervet. Als een nieuw jurylid de rechtszaal betreedt, stoort Kane zich aan het rinkelende bedelkettinkje om de linkerenkel van de vrouw. ‘Kane liet zijn fantasie de vrije loop en stelde zich voor hoe het zou voelen om haar voet af te snijden. Hij staarde naar de aderen vlak onder haar enkel, naar hoe die door haar zonnebankbruine huid kropen als wormen door de modder.’

Cavanagh is goed, maar zeker niet zo goed als de schrijvers die hem zo vriendelijk de hemel in prijzen.