Recensie

Recensie Boeken

Luna legt haar onzichtbare vriend aan banden

Kinderboek Na het succesvolle, bekroonde Gozert schreef Koolwijk een vervolg over het denkbeeldige vriendje – dat nu uitgeleend wordt aan Luna. Zij hoort stemmen en zorgt voor minder avonturen.

Welke waarheid doen we onszelf aan en welke wordt ons opgedrongen? Daarover gaat het nieuwe boek van Pieter Koolwijk, Luna. Het is een spin-off van het succesvolle Gozert, dat vorig jaar verscheen en inmiddels bekroond is met een Zilveren Griffel.

Dat boek is een ontroerende vertelling over een jongen, Ties, en zijn onzichtbare vriend Gozert, die kleur geeft aan de grauwe en sombere wereld. Ze vormen een dynamisch duo dat zich constant in de nesten werkt doordat de fantasie te rijkelijk vloeit. Ties wordt uiteindelijk zelfs opgenomen in een inrichting die Huize Hoopvol heet.

Heldenrol

Voor Luna heeft Ties zijn onzichtbare vriend uitgeleend aan een meisje dat hij daar heeft ontmoet, Luna. De opzet is dat je Luna en Gozert los van elkaar kunt lezen, Luna begint waar Gozert stopt. Luna kan stemmen horen en dus ook Gozerts stem. Ze logeert in de weekenden bij de familie van Ties en verblijft doordeweeks in Huize Hoopvol. Tot haar moeder haar daar weghaalt om op een verwaarloosd huisjespark samen aan hun familieband te werken.

Linde Faas verbeeldde dat in prachtige waterverftekeningen, eenzaam, droef en melancholisch, maar door het gebruik van warme kleuren als geel, oranje en paars geen moment somber. Faas neemt vaak de natuur als inspiratie en verbeeldde voor Luna een magische wereld vol diepe herfstkleuren en dwarrelende blaadjes om in te verdwijnen.

In Gozert nam Ties een heldenrol op zich en in Luna bekleedt hij die weer, al is hij bijna 200 pagina’s buiten beeld. Doordat hij relatief veel aandacht krijgt in het begin van Luna en ook een beslissende rol speelt bij de climax, krijg je als lezer het gevoel dat je een hoop niet meekrijgt wat je wel had meegekregen als je eerst Gozert had gelezen. Want wie is die held Ties eigenlijk? Het helpt daarbij niet dat er telkens aangestipt wordt dat het drietal in het verleden zoveel leuke dingen heeft meegemaakt, vooral omdat in Luna vrij weinig fantasievolle avonturen staan. Luna vindt haar moeder niet leuk en Koolwijk heeft die ook vrij vlak neergezet, al maakt ze nog enige ontwikkeling door, in tegenstelling tot Luna’s vreselijke vader en zus die geheel eendimensionaal zijn neergezet als slechteriken. Wat overblijft is de larmoyante hoofdpersoon die pagina’s lang uitlegt dat haar ouders niet van haar houden en dat Huize Hopeloos, zoals zij de inrichting noemt, verschrikkelijk is: ‘Ik werd helemaal nooit door iemand naar buiten genomen. Nooit. Of het nou mijn verjaardag was, of Kerst, ik zat altijd in Huize Hopeloos. Weggestopt van de normale wereld.’ Luna is ervan overtuigd dat haar familie niet van haar houdt en in haar beleving is er weinig ruimte voor een ander geluid, dus dat lees je ook niet.

Geesten in flessen

In Gozert is Ties een enthousiaste onbevangen jongen met te veel fantasie die samen met Gozert garant staat voor een geweldige creatieve chaos. En dat maakt alle verschil met Luna, waarin de hoofdpersoon nieuwe dimensies geeft aan het woord mistroostig en waar de climax van het verhaal zich letterlijk afspeelt in de put. De stukken in Luna waarin Gozert aan het woord is en hij met zijn fantasie slangen in haren en geesten in flessen verzint, zijn het sterkst. Gozert is een impulsief persoange, hij bruist en heeft telkens een nieuw plan dat op honderd verschillende manieren in de soep kan lopen. Het is jammer dat hij daar bij Luna nauwelijks kans toe krijgt. Die zegt al in het begin van het boek: ‘Ik reageerde niet op hem, Gozert geloofde altijd iets te veel in zijn fantasiewereld.’ Hiermee blijft er van de onstuimige Gozert weinig meer over dan een melig personage, terwijl we in Gozert hebben kunnen lezen dat hij zoveel meer kan zijn.