Recensie

Recensie Theater

Onontkoombaar treft deze Britse choreograaf het gevoel van uitzichtloosheid

Dans Summer Dance Forever opende met Botis Seva’s BLKDOG, een verhandeling over depressie, angst en geweld. Het laat zien hoe veelzijdig hedendaagse hiphop is.

In ‘BLKDOG’ worstelen zeven dansers zich ruim een uur lang door het leven in hun grauwe kostuums, capuchon strak om het hoofd geregen.
In ‘BLKDOG’ worstelen zeven dansers zich ruim een uur lang door het leven in hun grauwe kostuums, capuchon strak om het hoofd geregen. Foto Lotte Schrander

‘Host’ Dorothy van Summer Dance Forever, het internationale hiphopfestival in Amsterdam, vroeg het publiek voorafgaand aan de openingsvoorstelling om meer ‘love’, ofwel respons. Dat was bijna ironisch, gezien de inhoud van BLKDOG van de Britse formatie Far From the Norm. Want BLKDOG gaat over depressie, angst, eenzaamheid en geweld en daar windt de Britse choreograaf Botis Seva bepaald geen doekjes om. Ruim een uur lang worstelen de zeven dansers zich door het leven in hun grauwe kostuums, capuchon strak om het hoofd geregen. Het toneel is in een hardnekkige schemer gehuld, met rook en gedoseerd strijklicht, de elektronische soundscape is galmend en omineus.

Het openingsbeeld is meteen raak: zeven dansers zitten in zichzelf gekeerd in kleermakerszit, voorovergebogen als eilandjes op de vloer, minutenlang. Als ze uiteindelijk slagzij maken, laten ze de toeschouwer langzaam in hun brein meekijken. Naar herinneringen die zij er met kracht uit proberen te slaan. Herinneringen aan straatgeweld, verkrachting, angst voor het monster in en buiten zichzelf. Seva laat de dansers in razendsnelle hurktrippeltjes synchroon over het toneel bewegen, vallen, opstaan en pulserend schokken met hun torso, vrijwel onafgebroken en meestal synchroon – als radeloze kuddedieren, met soms een verre echo van het ooit argeloze kind in hen.

De beelden roepen associaties op met het werk van de in Groot-Brittannië werkende Israëli Hofesh Shechter en aan de verdoolden in Maguy Marins May B (1981). Seva’s inspiratie vindt zijn oorsprong in Sally Bramptons Shoot the Damn Dog, het relaas over haar depressie. Met een beperkt vocabulaire en een energieniveau zonder veel wisselingen, treft Seva onontkoombaar de uitzichtloosheid, het gevoel van naar beneden getrokken te worden, het vastzitten in (denk)patronen.

Nee, wie een opening met virtuoze breaking, whaacking, krumping, locking, popping, enzovoort had verwacht, zal even hebben moeten bijschakelen. Pittige keuze van Summer Dance Forever, dat laat zien hoe veelzijdig hedendaagse hiphop is.