Recensie

Recensie Film

Mooi beeld van een leven dat níét groots en meeslepend is

Tragikomedie Je vraagt je regelmatig af waar het poëtische, meanderende ‘El perro que no calla’ heengaat. Maar telkens volgt er een detail of gesprekje waardoor je moet glimlachen en wilt blijven kijken naar Sebastián, die werd ontslagen omdat hij zijn hond meenam naar kantoor.

De zorgzame Sebastián (Daniel Katz) wordt ontslagen als hij zijn hond meeneemt naar kantoor en moet op zoek naar ander werk, in ‘El perro que no calla’.
De zorgzame Sebastián (Daniel Katz) wordt ontslagen als hij zijn hond meeneemt naar kantoor en moet op zoek naar ander werk, in ‘El perro que no calla’.

Ongeveer na een uur komt er in El perro que no calla (De hond die niet zwijgt) een ontwrichtende én komische pandemie voor. Na een komeetinslag zijn mensen verplicht zich laag bij de grond voor te bewegen, of ze vallen flauw. Wie onvoldoende geld heeft voor een ‘bubbel’, een duikershelm met ademhalingssysteem, moet zich in eendenpas of op handen en knieën voortbewegen. Deze ‘hurk-pandemie’ is slechts een intermezzo in de geschiedenis, maar heeft grote gevolgen voor het leven van hoofdpersoon Sebastián. De discussie over het wel of niet aanschaffen van een bubbel leidt tot een breuk met de moeder van zijn kind.

Het is kenmerkend voor deze tragikomedie die springt tussen weinig opmerkelijke, soms droogkomische gebeurtenissen in het leven van de zorgzame designer. De gebeurtenissen lijken meestal niet direct te maken te hebben met grote ontwikkelingen in de samenleving, maar zijn er toch mee verbonden, zoals bij de pandemie. Zo heeft Sebastián moeite een baan te vinden, door de economische recessie. Hij past op boerderijen of mensen en belandt op een gegeven moment bij een coöperatie die groenten verbouwt.

Je vraagt je regelmatig af waar dit poëtische, meanderende verhaal heengaat. Iedere episode in Sebastiáns leven is gefilmd door een andere cameraman in zwart-wit, tussendoor zijn animaties ingevoegd. Maar telkens volgt er weer een detail of gesprekje waardoor je moet glimlachen en wilt blijven kijken naar die aardige Sebastián, die werd ontslagen omdat hij zijn hond meenam naar kantoor. (De film begint met een erg geestige scène waarin zijn extreem beleefde buren uitleggen dat zijn luidruchtige huisdier hen knettergek maakt.)

El perro que no calla toont mooi hoe de levens van de meeste mensen niet groots en meeslepend zijn, maar zachtjes bewegen in de richting waarin het toeval, de wereldgeschiedenis of hun buren hen duwen.