Opinie

Gerechtvaardigd

Ellen Deckwitz

En zo ging ik gisteren wandelen met de zus. Terwijl we het bos betraden, keken we de hele tijd verontrust omhoog. „Hoezo regent het vandaag niet”, zei de zus, terwijl ze met haar paraplu door het gras maaide. „Het is toch zomer?”

„Grappig hoe je op een gegeven moment zo vaak bent teleurgesteld dat je je ongerust maakt wanneer de dingen gaan zoals ze zouden moeten gaan”, zei ik.

„Dat heb ik altijd wanneer ik verliefd ben”, zei de zus, en ik gaf haar een duw, want met ‘wanneer’ bedoelde ze ‘nu’. De zus lachte. Er is een dame, het is een fijne dame, haar zoons hebben hun zegen gegeven. Vroeger zette ze verliefdheid weleens in als kalmeringstablet, maar nu lijkt het haar eindelijk niet meer om de situatie te gaan, maar om de persoon.

„Nou ja”, zei ze. „Ik ben gelukkig. Vooral nu ik een relatie niet meer zie als iets dat per se moet slagen, of als iets dat onherroepelijk mis zal gaan. Het is simpelweg een vorm van contact, met zijn pieken en dalen. Iets dat gewoon gebeurt.”

Ze schopte een kiezelsteen voor zich uit.

„Stom hè”, zei ze, „dat ik zo lang dacht dat de liefde het hoogtepunt van mijn leven moest zijn. Dat het alle teleurstellingen zou vereffenen, niet alleen op liefdesvlak, maar op ieder gebied. Een compensatie voor een mislukte carrière, een troost bij de dood van God, een doekje voor ieder bloeden.”

Mja. Hopen op de grote liefde is natuurlijk een soort lifehack. Het geeft je iets om naar uit te zien, een reden om in leven te blijven, de dagen vol te houden.

„Misschien is het net zoals wat die vader op een gegeven moment zegt in Twilight”, zei ze, refererend aan de films die ze altijd kijkt als ze ziek is. „Dat je in plaats van streven naar die ene grootse en meeslepende relatie gewoon moet leren houden van wat okay voor je is.”

En niet de hele tijd denken dat er nog ergens die ene, magische, allesverzengende, allesovertreffende persoon rondloopt. Die zich uit het duister zal loswrikken zoals de Madonna van Munch, klaar om je te vergeven voor al je tekortkomingen, alles goed te maken, je leven nu écht te laten beginnen.

„Ik word sowieso blijer van de gedachte dat liefde niet óf een mislukking, óf een succes hoeft te zijn”, zei de zus. „Maar gewoon een gebeurtenis.”

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.