Profiel

Het vertrouwen in hart en lijf is helemaal terug bij olympisch kampioen Braspennincx

Tokio 2020 Baanwielrenster Shanne Braspennincx veroverde verrassend goud op de keirin. Haar vriend Jeffrey Hoogland ging haar in Tokio al voor met een olympische titel.

Shanne Braspennincx lijkt nauwelijks te kunnen geloven dat zij olympisch kampioen op de keirin is geworden.
Shanne Braspennincx lijkt nauwelijks te kunnen geloven dat zij olympisch kampioen op de keirin is geworden. Foto Christian Hartmann/Reuters

Het volgende ‘project’ waarop Shanne Braspennincx zich na de Olympische Spelen gaat storten is al bekend. Dan gaat ze verhuizen, van Apeldoorn naar Haarle, met haar vriend Jeffrey Hoogland. Het nieuwe huis heeft een grote tuin, perfect om een krachthonk in neer te zetten zodat de twee baanwielrenners thuis kunnen trainen als ze niet in het Omnisportcentrum in Apeldoorn aan het fietsen zijn.

Inmiddels moet het duo ook gaan nadenken hoe ze het eremetaal dat ze mee terugnemen uit Tokio een plekje gaan geven. Hoogland won al goud op het onderdeel teamsprint en staat in de halve finale van de individuele sprint. Van hem wordt verwacht dat hij minstens nog een medaille haalt.

Maar de grote verrassing is dat Braspennincx donderdag ook goud won, op de keirin, het onderdeel waarop ze Elis Ligtlee opvolgt als olympisch kampioen. „Hij blijft lekker in Nederland, deze titel”, zei Braspennincx met een grote grijns na afloop tegen de NOS.

Hoe ze het had gedaan, ze kon het zelf niet navertellen. Braspennincx is vergeten dat ze een herkansing nodig had om zich te plaatsen voor de kwartfinale. Daarin gaat in de heat voor haar teamgenoot Laurine van Riessen zo hard onderuit dat ze een paar minuten bewusteloos raakt en met een brancard en een pijnlijke linkerschouder naar het ziekenhuis moet worden gebracht.

Braspennincx laat zich niet afleiden en wint. Even later is ze ook de snelste in haar halve finale, het verschil met de rest is bijna een fietslengte. Haar voorsprong is zo groot dat ze achteraf bang is daar te veel kracht te hebben verspild. Omdat de races in het baanwielrennen elkaar zo snel opvolgen, vaak met niet meer dan een half uur ertussen, is energiebehoud net zo belangrijk als het zo hard mogelijk op de trappers rammen.

Ongeloof

In de finale blijkt dat Braspennincx nog genoeg over heeft. Ze manoeuvreert zich vanaf de start naar de tactisch handige vierde plaats en vanaf dat moment is de belangrijkste opdracht niet ingesloten te raken. Met nog twee rondes te gaan zet ze even aan, pakt het wiel van de Canadese Kelsey Mitchell en zit zo in een ideale positie; op plek twee, een beetje van buiten. Voor insluiting hoeft ze niet meer bang te zijn. Als ze in de laatste ronde demarreert kan niemand haar volgen.

Na de finish slaat ze een hand op haar helm. Ongeloof: ze is olympisch kampioen. Al in 2015 was ze tweede van de wereld op de keirin en daarmee bestempelde ze zich als een van de favorieten in aanloop naar de Spelen van Rio de Janeiro in 2016.

Maar op een zomers trainingskamp in Colorado voelt ze zich ineens benauwd, haar linkerarm lijkt te slapen. In het ziekenhuis wordt een hartinfarct geconstateerd. Braspennincx wordt ter plekke gedotterd en krijgt een stent. De artsen vertellen haar dat ze na een revalidatieperiode weer zal kunnen terugkeren op haar oude niveau.

Een paar maanden later voelt Braspennincx zich nog altijd beroerd. Nieuwe scans laten zien dat de Amerikaanse doktoren een fout hebben gemaakt. De geplaatste stent is niet bestemd voor de grotere aderen die topsporters ontwikkelen – het ding is te smal en zit helemaal verstopt.

Shanne Braspennincx na haar gouden race in Tokio. Foto Koen van Weel/ANP

Dat is een klap voor de dan 24-jarige Braspennincx. Ze heeft in haar jeugd wel hartritmestoornissen gehad, maar daar was ze overheen gegroeid. Als jongste, ze heeft twee oudere broers, kan ze wel tegen een stootje. In de nationale selectie staat ze bekend om haar grote trainingsethos. Geregeld zijn er dagen dat ze harder traint dan haar vriend Hoogland, met wie ze een passie voor adrenalinestoten deelt. Mountainbiken, snowboarden, motorcrossen; ze doet het allemaal graag.

Door het probleem met de stent moet ze ineens rusten en, nog veel belangrijker, haar lichaam opnieuw leren vertrouwen. Pijntjes zijn opeens verdacht. Braspennincx is zich ineens bewust van haar hart, ze vraagt sindsdien op haar socialemedia-accounts aandacht voor de Hartstichting, waar ze ambassadeur van wordt. Ze helpt de organisatie geld op te halen met fietsevenementen.

Reserve in Rio

Nadat de verstopping in haar stent is verholpen, keert langzaam maar zeker het geloof in eigen lijf terug en ook het benodigde fysieke niveau. Als beloning mag ze in 2016 als reserve mee naar de Spelen van Rio – meedoen komt te vroeg. Ze ziet er Elis Ligtlee kampioen worden op de keirin, het onderdeel waar Braspennincx haar een jaar eerder nog op versloeg. Er volgen tweede en derde plaatsen op de WK in 2018 en de EK in 2017 en 2019.

Ruim een jaar voor de Spelen in Tokio krijgt ze al te horen dat ze tot de olympische selectie zal behoren. Stilaan begint Braspennincx weer te dromen van haar twee grote doelen: olympisch goud en de regenboogtrui. Hoogland, die haar donderdag in extase naar het goud schreeuwde op het middenterrein, heeft bij hun thuis al vier van die wereldkampioentricots in de kast liggen. Ze vindt het maar niks dat ze die zo nu en dan aan de waslijn moet hangen.

Nu, op haar dertigste, heeft ze zelf een gouden medaille die een ereplek aan de muur verdient, na een perfecte finale. „Wat heb ik gedaan? Ik ben gewoon olympisch kampioen”, stamelde ze na de huldigingsceremonie. Dit had ze, ondanks haar goede vorm, zelf ook niet verwacht. „Het is een bijzonder lange weg geweest, maar het is het allemaal dubbel en dwars waard geweest.”

Haar gouden plak kan straks mooi naast het exemplaar van Hoogland, die er vrijdag nog een medaille aan kan toevoegen op de sprint. Zaterdag zou Braspennincx weer aan de beurt kunnen zijn, als ze ver komt op de sprint. Het zou zomaar een volle muur kunnen worden in het nieuwe huis in Haarle.