Opinie

Zo dichtbij

We fietsen door Nederland op twee ouder-kind-tandems. Drie weken lang trappen we onszelf naar campings en hotelkamers. Daniel (8) en Amy (6) slapen weer, net als vroeger, op dezelfde kamer en vaak in hetzelfde bed. De eerste nacht is dat wennen, maar daarna is het ritme gevonden: de kinderen vertellen aan knuffels Konijntje en Dotty wat zij die dag, fietsend over De Renderklippen of langs de Vecht, hebben gezien. Daarna mogen ze nog kletsen. Eventjes. Op de laatste avond, na het vaste kletskwartier, liggen plots hun kussens en hoofden heel dicht bij elkaar. Amy roept: „Mama, ik lig nu zo dichtbij Daniels ogen dat ik bijna zijn herinneringen kan zien.”