Opinie

Wiki-wielrenster wint olympisch goud

Wilfried de Jong

De Nederlandse wielervrouwen hadden na de finish vraagtekens op hun voorhoofd staan. Favoriet Annemiek van Vleuten: „We staan ons met zijn allen af te vragen wie er gewonnen heeft.” Ik wist het antwoord: altijd de eerste die over de streep rijdt.

De Japanse hitte op het parcours – 35 graden – had het hersenvocht van het Nederlands team laten overkoken. Kennelijk hadden ze niet doorgehad dat al vroeg in de wedstrijd een trio ten strijde trok. Drie vrouwen met anonieme namen: Die Poolse, Die Israëlische en Die Oostenrijkse.

Na de finish dacht Van Vleuten goud gepakt te hebben. Het bleek zilver te zijn. Die Oostenrijkse lag ver voor en was aan haar aandacht ontsnapt. Een volstrekte nobody op de twee wielen won olympisch goud. Het slappe verweer van het Hollandse kamp: de communicatie was heel slecht, ze mochten geen oortjes in.

In de buurt van domheid en arrogantie lag de waarheid blozend in de hoek.

Wie was Die Oostenrijkse? De twee televisiecommentatoren – Herbert Dijkstra en Roxane Knetemann – kenden haar niet. Buiten beeld vond een grote ‘swipe-sessie’ op hun telefoons plaats. Haast was geboden. Eerst maar eens de naam op Google intikken. Op haar Wikipediapagina verscheen: Born 14 februari 1991 (age 30) Austria, height 165 cm, discipline road.

„Ze heeft gestudeerd in Wenen, Barcelona en Cambridge”, zei Roxane. „En ze heeft dit jaar maar twee koersen gereden, zie ik.”

„Ze heeft geen ploeg en rijdt hier alleen, als amateur”, meldde Herbert.

Ondertussen kwam de Wiki-wielrenster veelvuldig in beeld. Terwijl ze door de poort van de Fuji Speedway reed, zag ik de zoutafzettingen op de zijkant van haar shirt. Ze zat niet mooi op het zadel. Ze schudde met haar hoofd en tijdens het fietsen trok ze haar nek in. Misschien moest ik na de race iets aan haar Wikipediapagina toevoegen: „Als Anna moe is, rijdt ze zonder nek. Het ziet er niet perfect uit maar het gaat wel hard.”

De commentatoren wisten na verder zoekwerk te melden dat de Wiki-wielrenster bang was om in een peloton te rijden, de eenzaamheid van een tijdrit verkoos en had getraind op de extreme warmte in Japan. Dat verklaarde een hoop. Hier reed geen zielig amateurtje rond dat bij toeval een olympische wedstrijd ging winnen. Ze had lang van tevoren een plan uitgedacht en voerde het nu perfect uit.

Op de finish kreeg ze van vermoeidheid haar armen bijna niet meer omhoog. Of ze voor het eerst met haar handen los van het stuur reed. Ze remde, liet zich van de fiets zakken en begon hartverscheurend te hijgen en te schokken. Er stond één verzorger naast haar die geduldig wachtte met een flesje.

Veel cameralenzen holden op het Nederlandse team af om gezichten met vraagtekens te filmen. Ik keek liever naar de huilende Wiki-wielrenster; alles solo gedaan. Geen ploegmaten, geen oortjes, geen beschutting van het peloton. Anna Kiesenhofer is haar naam en ze deed het helemaal alleen.

Het was goud.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.