Reportage

Uren in de rij voor een laatste groet: ‘Peter R. de Vries was een groot man’

Afscheid Duizenden mensen brengen deze woensdag een laatste groet aan Peter R. de Vries. „Hij liet zich niets zeggen, dat vond ik mooi.”

Een lange rij voor theater Carré voor het afscheid van de overleden misdaadverslaggever Peter R. de Vries. Woensdag rond het middaguur was de geschatte wachttijd twee uur.
Een lange rij voor theater Carré voor het afscheid van de overleden misdaadverslaggever Peter R. de Vries. Woensdag rond het middaguur was de geschatte wachttijd twee uur. Foto Sem van der Wal/ANP

Het is rond het middaguur als Esther Lap en Carmen de Groot Mulder als allerlaatste aansluiten in de rij voor de baar van Peter R. de Vries. De rij is op dat moment al meer dan een halve kilometer lang, geschatte wachttijd: twee uur. „Het gaat om een mensenleven”, zegt Lap. „Dan is een uurtje of twee wel te doen.”

Ze zijn speciaal uit Doorn gekomen, in de provincie Utrecht, om hun laatste eer te betonen aan de vermoorde misdaadjournalist. „Hij was een soort pitbull”, zegt De Groot Mulder. „Veel mensen haken af als er niet meteen resultaat is, maar hij gaf nooit op. Hij liet zich niets zeggen, dat vond ik mooi.”

Lap: „Af en toe had ik ook wel zoiets van: een beetje minder Peter R. op televisie zou niet erg zijn. En die tattoo…”

De Groot Mulder: „Hij kon ook een kwal zijn, laten we wel wezen. Maar als je dat niet bent, ga je het niet redden. Je hebt het nodig dat mensen af en toe denken: wat een eikel. ”

Lap: „Dat ie optrad in die travestietenshow, dat vond ik geweldig. Toen kon je me opvegen.” De Groot Mulder: „Dat is ook Peter, hè. Hij schijnt heel veel humor te hebben.”

Duizenden mensen komen deze woensdag naar theater Carré in Amsterdam, waar de kist van Peter R. de Vries staat. Rustig wachten ze in de rij, die slingert langs de Amstel, over de Sarphatistraat tot aan het Frederiksplein. Op de brug over de Amstel houden verkeersregelaars het bewegende deel vrij. De zon schijnt, medewerkers van de gemeente delen flesjes water uit.

Sommige mensen hebben zelfgemaakte T-shirts aan (‘Peter R., onze held’). Een boeket heeft vrijwel niemand bij zich – de familie van Peter R. de Vries heeft in plaats van bloemen gevraagd om een donatie aan De Gouden Tip, een stichting die De Vries vlak voor zijn dood oprichtte om het lichaam van de in 1993 verdwenen Tanja Groen te vinden.

Bloemen en tekeningen

Ze komen uit het hele land, de wachtenden. Zoals René Moïze de Chateleux uit Alphen aan den Rijn. Met zijn gezin – vrouw, drie dochters – is hij een paar dagen in Amsterdam. „En dat bleek hiermee samen te vallen.” Ze zijn ook al met het hele gezin in de Lange Leidsedwarsstraat geweest, waar de moordaanslag op De Vries plaatsvond. Bloemen achtergelaten, en tekeningen van de kinderen. Nu hebben ze nog zeker een uur te gaan voordat ze aan de beurt zijn.

Lees de necrologie van Peter R. de Vries: Zijn gedrevenheid was van een uitzonderlijk niveau

Moïze de Chateleux, werkzaam als inkoopmanager bij het ministerie van Defensie, heeft een speciale reden voor zijn komst: hij kent de ouders van Tamara Wolvers, die in 2006 op gewelddadige wijze vermoord werd in haar ouderlijk huis. Ook dit was een zaak waarin Peter R. de Vries zich vastbeet. „Helaas heeft dat nooit tot een bevredigende oplossing geleid, de verdachte is door de Hoge Raad vrijgesproken. Maar De Vries is altijd nauw contact blijven onderhouden met de ouders.”

Vlak bij de ingang van Carré staat Iris Oosterling. De trambestuurster uit Amsterdam (vaste route: lijn 26) heeft haar GVB-uniform aan. „Ik heb speciaal een halve dag vrij genomen.” Ze is hier omdat Peter R. de Vries haar doet denken aan haar vader, die als procureur-generaal in Suriname werkte. „Hij was een groot man. Heeft gevochten tegen onrecht, was ook voor niets en niemand bang. En wilde ook geen bewaking, net als Peter R. de Vries.”

Donderdag wordt De Vries tijdens een besloten bijeenkomst in Carré herdacht door vrienden en familie.