Opinie

Het is met cadeaus gewoon altijd een beetje pijnlijk

Ellen Deckwitz

Een tijdje terug vierden we de dertiende verjaardag van de jongste neef. Terwijl we wachtten op het bezoek, zag ik dat hij steeds sipper werd. „Relax, ze komen echt wel”, zei ik. „Ik zie gewoon een beetje op tegen de cadeaus”, mompelde hij.

„Hoezo?”

„Nou ja, je moet cadeaus altijd leuk vinden.”

„Oei”, zei zijn moeder, „dat vind ik ook zo lastig. Iemand heeft de moeite genomen om iets voor je uit te zoeken en dus heb je eigenlijk geen andere keuze dan doen alsof je er heel blij mee bent, zelfs al stelt het je teleur.”

Nou ja, daar zou je aan kunnen toevoegen dat het voor de schenker zelf soms ook geen feest is. Ik heb vrienden met enorme cadeaufaalangst, die nerveus toekijken hoe het plakband wordt losgepulkt, ondertussen roepend dat je het echt heel eerlijk moet zeggen als je het niets vindt, dat je het altijd kan ruilen. In een poging om hen gerust te stellen, roep je dat het net was wat jij wilde hebben, echt geweldig die kurkentrekker van Friends.

De oudste neef (15) liep de woonkamer in en ving ons gesprek op.

„Als je niet van cadeaus houdt, vraag je toch geld, of een donatie voor een goed doel of zo”, mopperde hij.

„Dat helpt niet altijd”, zei zijn moeder, „er zijn er genoeg die er alsnog een kleinigheidje bij doen, meestal helaas je reinste prullaria. Het is met cadeaus gewoon altijd een beetje pijnlijk. Een verjaardag is een soort vriendschapsquiz met de gift als meesterproef. De meesten zakken er keihard voor.”

Ze grinnikte even. „En dat terwijl het allemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn. Als je het geschenk leuk vindt, heb je een vriend die jou goed kent, wat extra reden tot feest is. En als je het niets vindt, kan je het altijd nog aan iemand anders geven. In feite is het een win-winsituatie.”

Ik dacht even aan de lamasokken die ze onlangs aan een gezamenlijke vriend gaf. Die verdacht veel hadden geleken op het paar dat ik haar op haar verjaardag had geschonken. Waarover ze destijds had gejubeld het de allergrappigste, allerschattigste, allerleukste lamasokken waren die ze ooit had gekregen.

Terwijl ik de taart klaarzette, dacht ik dat er eigenlijk ook iets heel ontroerends zit in het faken van cadeau-orgasmes. Dat je doet alsof, zodat de ander niet hoeft te weten dat hij heeft gefaald. Dat je je teleurstelling verbergt, om de ander te sparen.

Best een aandoenlijke gewoonte. Dat we op onze eigen feestdag voor onze geliefden een schijnvertoning opvoeren, omdat we van hen houden.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.