Recensie

Recensie Film

Colin Firth en Stanley Tucci schitteren in ‘Supernova’

Drama In de intieme roadmovie ‘Supernova’ rijden Colin Firth en Stanley Tucci door het Engelse Lake District om de laatste herinneringen te creëren aan hun liefde.

Tusker (Stanley Tucci, rechts) moet samen met zijn partner Sam (Colin Firth) in het reine komen met de wetenschap dat Tusker vroege dementie heeft, in ‘Supernova’.
Tusker (Stanley Tucci, rechts) moet samen met zijn partner Sam (Colin Firth) in het reine komen met de wetenschap dat Tusker vroege dementie heeft, in ‘Supernova’.

Wanneer begint onthouden? Is er voor onthouden niet een vorm van vergeten nodig? Dus wat doe je als je alles nog weet, maar tegelijkertijd ook weet dat je het op een gegeven moment niet meer zult weten, zoals schrijver Tusker (Stanley Tucci), die is gediagnosticeerd met vroege dementie. En hoe is dat voor zijn partner, concertpianist Sam (Colin Firth), die moet leven met de gedachte dat Tusker op een gegeven moment ook niet meer zal weten wie hij, zijn geliefde sinds twintig jaar, zal zijn?

Terwijl ze in hun camper door het Engelse Lake District rijden hebben ze het in dit soort omfloerste termen over „dat ding wat ik heb”; het is een afscheidsreis en een road trip om nieuwe herinneringen te creëren ineen.

Dementie is met het ouder worden van het publiek voor kwaliteitsdrama een steeds belangrijker filmthema. Later deze zomer komt nog het verbluffende The Father met Anthony Hopkins in de bioscopen. Net als die film gaat ook Supernova vooral over de ángst voor het vergeten, en de schaamte voor het controleverlies dat daaraan al voorafgaat. Tusker is nog niet zo ver heen als bijvoorbeeld Julianne Moore in Still Alice, maar hun verhalen kennen veel overeenkomsten, onder andere doordat ze beiden intellectuelen zijn die het meest van alles het verlies van hun spraakvermogen vrezen.

Zijn zij nog wel wie zij zijn als ze niet de woorden hebben om zichzelf in uit te drukken? Het levert een van de hartbrekendste scènes in Supernova op. Ook omdat Sam, net als Alice, door zijn taalvaardigheid in staat is te reflecteren op stappen die hij wellicht zal zetten richting zelfgekozen dood.

Net als de pianoversie van Elgars Salut d’amour (1888), die Sam aan het einde speelt, zit Supernova vol intieme en ingetogen momenten. Het is melodrama zonder drama. Er zit liefde in hun gekibbel, weemoed in hun seks. De titel verwijst naar een gesprek dat amateur-astronoom Tusker met zijn nichtje heeft waarin hij uitlegt dat we allemaal stervende sterren en uiteindelijk sterrenstof zijn.

Het leed zit in alles wat Firth en Tucci verder níét zeggen. In dat langzame verglijden van alles wat hun leven was. Supernova voegt niets nieuws toe aan dit verhaal, de geloofwaardigheid zit in hoe het allemaal gebracht wordt. De seks is kuis, maar de liefde en het aangekondigde lijden van deze twee mensen zijn pijnlijk geloofwaardig. Dit is echt een acteursfilm, waarin blikken en kleine gestes zoveel meer vertellen dan een plot of woorden kunnen.