Reportage

De Parade verrast, vermaakt en ontroert, óók op anderhalve meter

Theaterfestival De Parade strijkt vrijdag neer in Utrecht. De coronamaatregelen zijn even wennen, maar bij De Theatertroep en Kiki Schippers blijft de rafelige charme van het festival onverminderd overeind.

Kiki Schippers
Kiki Schippers Foto Diederick Bulstra

Het voelt onwennig om het Paradeterrein in Den Haag te betreden en direct aan een tafeltje te moeten plaatsnemen. Het festival – dat normaal juist inspeelt op de spontaniteit van de bezoekers, die met veel theatraal bombast de verschillende tenten worden ingelokt voor korte theatervoorstellingen – moest zichzelf noodgedwongen opnieuw uitvinden. Toch weten de doorgewinterde Parade-artiesten het unieke Paradegevoel op te roepen.

Vanwege de coronamaatregelen zit een bonnefooibezoek ook in Utrecht, waar het festival vrijdag neerstrijkt, er niet in. Bezoekers reserveren vooraf een programma van twee voorstellingen en krijgen daaromheen diner of borrelhapjes gereserveerd. In deze ingetogen Parade-variant ligt de kijkconcentratie vele malen hoger. Maar gaat daarmee niet een deel van de rafelige, chaotische charme van het festival verloren?

Lees ook: ‘Door de coronaregels zijn kunst en consumptie op De Parade nu perfect met elkaar in evenwicht’

Niet als het aan de vertrouwde Parade-artiesten ligt; die bluffen zich onverdroten door hun voorstelling alsof ze in een compleet volgepakte theatertent staan. De Theatertroep, al jaren vaste prik op het festival, knalt in sneltreinvaart een nieuwe eenakter van Don Duyns erdoorheen. Het collectief weet met droogkomisch, frontaal spel de toeschouwer vanaf seconde één in te pakken. Duyns schreef een lekker weirde komedie over een bergbeklimmer die op vierduizend meter hoogte geconfronteerd wordt met zijn eigen onvermogen, gepersonifieerd door twee houterige, sullige figuren die het allemaal ook niet zo goed weten.

Theatertroep Foto Diederick Bulstra

Een voorstelling van De Theatertroep is per definitie ook altijd een ode aan het theater zelf: met doeken en touw hijsen ze een bergtop omhoog, terwijl ze tussen het spelen door vrolijk aanklooien met rookmachine en spuitsneeuw. Het stuk is voorbij voor je er erg in hebt, maar zet, zonder in moralisme te vervallen, terloops aan het denken over de tol van ambitie.

Aanstekelijk

Ook cabaretier Kiki Schippers is een bekend gezicht op de Parade. In het korte programma Meer neemt ze alvast een voorschot op de gelijknamige avondvullende voorstelling waarmee ze na de zomer gaat toeren. Ze maakt indruk met uiteenlopende liedjes: van verstild werk over diepgewortelde eenzaamheid („ik weet wel dat je weggaat, ik voel alvast de kou”) tot een oergezellige meezinger – waarbij Schippers de ironie dat er vanwege corona absoluut niet meegezongen mag worden, vrolijk uitbuit.

Haar veelzijdigheid is een enorme kwaliteit. Schippers verkent in een half uur tijd alle registers van haar stem. Ze staat ontspannen en met aanstekelijk plezier op het podium en richt zich vol op het publiek, dat daardoor ook steeds losser wordt. Door contact en intimiteit met het publiek op te zoeken verrast, vermaakt en ontroert De Parade, óók op anderhalve meter.