Gitaar met juiste oempf

De verhouding muzikant - instrument is precair. onderzoekt hoe dat voelt. Deze week: Merel Bechtold over haar elektrische gitaar.

De houtworm die zich graag in de Centraal-Afrikaanse black limba (een houtsoort) verschanst, zorgt voor verkleuring van het hout. In de gitaar van Merel Bechtold zijn gaatjes zichtbaar. Op haar verzoek zocht de gitaarbouwer een stuk hout met veel bruin-oranje vegen. De voorkant liet ze strak wit lakken. Hoewel, bij nadere bestudering zie je er nerven doorheen. „Als je naar een album luistert, hoor je na dertig keer nieuwe dingen. Dat effect wilde ik ook voor deze gitaar.”

Bechtold (29) stond ermee op vele internationale podia, met verschillende metalbands als Delain en MaYan en binnenkort met haar nieuwe band Dear Mother. Toen ze vier jaar geleden werd benaderd door gitaarbouwer Koen van der Meij was ze meteen verkocht toen ze zijn modellen zag. „Echte snelle metal-gitaren. En toen ik op een testmodel van deze Magistra speelde, klopte alles: de looks, het gevoel, het geluid dat mede bepaald wordt door die houtsoort. Alles klonk bruter, dikker. Het heeft die oempf die ik zoek. En ze is niet zo groot, ik ben zelf ook niet zo groot.”

Foto’s Andreas Terlaak

Haar gitaar is een zij, ze corrigeert lachend als je „hij” zegt. Bechtold mocht haar samenstellen en gaf haar zeven snaren. Een extra snaar om laag te kunnen dreunen, zoals metalgitaristen dat graag hebben. In de hals van Centraal-Afrikaans wengéhout liet ze een parelmoeren merel leggen, voor haar naam en voor de vrijheid. Op de hals liggen de fretten (metalen strips die vakjes vormen) in een waaiervorm. Zo kan ze goed rammen op de lage snaren, terwijl voor gillende solo’s de hoge snaren op de normale afstand zitten.

Die afwijkende vorm kan verwarrend zijn, maar in metal moet je sowieso niet nadenken. De vaak complexe structuren van haar nummers zitten in haar spiergeheugen. „Het gaat puur om techniek, alles moet strak zijn, er is geen ruimte voor improvisatie.” Toch liet ze de stipjes die de positie op de hals aangeven in glow-in-the-dark uitvoeren. „We openen vaak in het pikkedonker. Dan is het fijn te weten in welk vakje je zit. Maar het is vooral een heel vet gezicht.”

Ze is geen gitaarromanticus. Haar eerste ruilde ze met een collega van de post, een trouwe fan. „Ik hecht daar geen emotionele waarde aan.” Iedereen mag op haar Magistra spelen. Als ze reist, neemt ze haar altijd mee, dat wel. Ook in november 2020, toen ze voor twee maanden naar haar vriendin in Manchester ging. Ze belandde in lockdown en kon een half jaar lang niet terug. Zo kon ze haar spiergeheugen trainen voor de nummers van het uitgestelde album van Dear Mother.

Op het podium staat ze vaak in rockpose, haar lange haren over de gitaar. Dan merkt ze dat die witte dame best zwaar is, maar ze durfde bij de bouw niet in te leveren op hout, misschien zou het de klank vervormen. Thuis speelt ze meestal zittend. Bij het testmodel merkte ze dat de gitaar gemaakt was door een man: de bovenste punt prikte in haar borst. Ze liet een mooiere ronding maken. Die is nu vereeuwigd in de mal voor de Magistra.

https://www.merelbechtold.com/