Moord op Vliebiza

Iedereen Leest Op deze plek schrijft NRC over de populairste boeken van dit moment. Wie pleegde de moord in ‘vrouwenthriller’ Vlieland? Om verrast te worden moet je dit boek beslist niet lezen.

Ik ga met vakantie en neem mee… een boek! Maar dan wel een beetje een smeuïg boek, iets luchtigs, spannends, niet-moeilijk-doenerigs. Op het omslag van Vlieland van Kiki van Dijk zit een rode sticker waarop staat: „De beste vakantiethriller”, met vijf sterren erbij. Dat maar doen?

Bali, Lech, Nice, Ibiza en dan nu Vlieland. Kiki van Dijk, een pseudoniem waarvan niet bekend is wie erachter schuilgaat, situeert haar thrillers op bekende zomer- en winterbestemmingen. Vlieland klinkt in dit rijtje wat kneuterig maar ik loop duidelijk achter. Het eiland schijnt trendy te zijn intussen, met jacuzzi’s, lounges, cocktails en wat dies meer zij. Het staat nu zelfs bekend als ‘Vliebiza’.

Merkwaardig is dat boeken als dit, ook wel ‘vrouwenthrillers’ genoemd, een hoog ‘what you see is what you get’-gehalte paren aan mysterie. Werkelijk het enige waarnaar je in Vlieland kunt raden en wat je wilt weten is wie de moord heeft gepleegd waarmee het boek opent. Hoofdpersoon Charlie is een succesvol influencer die mede dankzij haar gedreven manager, alias haar man, de wereld rondvliegt om foto’s te maken van sfeertjes en kleertjes. Hier laat ze een Gucci-jurk nonchalant op het bed slingeren; daar fotografeert ze wat wolkjes en een tas. Ze zet er aanprijzende en quasi diepzinnige zinnetjes onder, haar volgers vreten het. Is het genoeg, voor de rechtvaardiging van een bestaan? Op Vlieland bekruipt haar de gedachte van niet. Dit alles ontrolt zich geheel volgens verwachting.

Dat geldt ook voor de stijl: er staat wat er staat, niets meer en niets minder. Vlieland sluit bovendien aan bij de actualiteit van de beoogde lezers. „Jolijn verlangde soms naar alleen zijn”, heet het over een bijpersonage, „maar [een festival bezoeken] gaf haar ook energie. Vooral de spanning van onverwachte ontmoetingen had ze in al die lockdowns enorm gemist.” Ook dialogen hebben geen diepte, er wordt gezegd wat er wordt gezegd:

„Hé, niet zo serieus kijken jij.”

„Nou ja, ik twijfel (...).”

Niets meer en niets minder.

In Vlieland springt men op „als door een wesp gestoken”, wordt gegild „als een bezetene” en blijft het „angstvallig stil” (deze voorbeelden komen uit een enkele alinea). Iemand die wel eens de moordenaar zou kunnen zijn heeft donkere, diepliggende ogen, een nek vol tattoos, een verweerd gezicht en een opdringerige, onbehouwen manier van doen. Tja. Zou het hem werkelijk zijn?

De andere verdachte is breed, lang, zongebruind, met blond piekhaar en felblauwe ogen. Ooit succesvol als investment banker brouwt hij nu bier op het eiland. De vaste eilandbewoners pruimen hem niet. Charlie gaat ook denken dat hij de moord heeft gepleegd. Helaas trapte ik ook hier niet in.

Mijn idee over wie er wel achter de moord zat, klopte helemaal. Maar nu ja. Om verrast te worden moet je een boek als dit duidelijk niet lezen. Het is hap-slik-weg, als een kroketje.

Op deze plek schrijft NRC over de populairste boeken van dit moment. Reacties: boeken@nrc.nl