Heel Nederland keek naar Limburg, behalve regio-omroep L1

Zap Het wassende water deed de avondprogramma’s heel laat hun programmering omgooien. Alleen het Limburgse L1 bleef stug een Tourprogramma uitzenden.

Verslaggever Martijn Bink stond de hele dag in het Limburgse noodweer voor de NOS, steeds in een andere regenjas.
Verslaggever Martijn Bink stond de hele dag in het Limburgse noodweer voor de NOS, steeds in een andere regenjas. Beeld NOS

Zou de dijk het houden? Dat was ’s avonds, toen het wassende water Zuid-Limburg al uren in zijn greep had en eindelijk ook vat op de televisieprogrammering begon te krijgen, de grootste thriller bij de NOS. Verslaggever Martijn Bink stond in Hoensbroek, waar een groot waterbassin op springen stond. Als het dijkje, „van natuurlijke materialen”, doorbrak, zouden miljoenen liters water door het dorp stromen. Een kleine tsunami dreigde.

Het noodweer overviel Limburg – en ook de meeste televisiezenders. Het duurde even voordat de ernst doordrong en de talkshows snel relevante gasten uit de rolodex trokken. Om twee voor half elf ’s avonds kwam de NOS met een extra journaal. Dat was goed bedoeld, maar nogal geïmproviseerd: er was op dat moment vrijwel niets nieuws te melden en in de berichtgeving werd de Roer, die uit zijn oevers dreigde te treden, gelokaliseerd in het zuiden van de provincie. Foutje.

Het moet gezegd: de NOS was er wel vroeg bij. Eerst was Hasan Coskun als reporter ter plaatse, later mocht Martijn Bink urenlang de buien trotseren. Achter Bink oogde het water steeds onstuimiger, hij droeg in iedere uitzending een nieuwe regenjas en ook zijn schoenen verzopen, zo liet hij zien. Je vreesde dat Bink tegen de ochtendjournaals al tot zijn middel onder water zou staan, maar hij bleef er nuchter onder. „Als het water komt, dan komt het”, zei hij in Nieuwsuur.

Hard werk verzwolgen

Het is de uitdaging van rampentelevisie in slow-motion. De ramp is al gaande, hij kan nog erger worden, maar van stilstaand water gaat het hart niet meteen sneller kloppen. Pas in de verhalen van getroffen bewoners werd de ernst goed duidelijk. Een bed and breakfast in Heerlen waarvan de eigenaars zwemmend door de keuken waren weggevlucht. Een man en vrouw die hun huis hadden verbouwd, net klaar, en hun harde werk nu door het troebele water verzwolgen zagen worden.

Het duidende werk werd gedaan in de talkshows. Bij Humberto (RTL) werd live geschakeld met een verslaggever van regio-omroep L1 op de plek des onheils. Weervrouw Marjon de Hond zette in de studio genuanceerd uiteen wat het verband was met klimaatverandering: dat was niet één op één, maar klimaatverandering zorgt wél voor meer weersextremen zoals deze hoosbuien. Er staat ons nog wat te wachten.

Op1 belde met dezelfde verslaggever van L1, met de burgemeester van Heerlen, met twee geraakte restauranthouders in de regio en met een dijkgraaf. Ook daar pakte de mix van menselijk leed en complexe materie goed uit. De restauranthouders beschreven de schade, de dijkgraaf legde uit hoe je rivieren met slim beleid kon temmen. Weerman Reinier van den Berg, aangeschoven in de studio, liet in een paar grafieken zien hoe hoog de nood al was, „en het wordt nog erger”.

Het bood hoop voor de klimaatverslaggeving van de toekomst. Klimaatverandering is het grootste verhaal van dit tijdperk, maar niet gemakkelijk goed te verslaan. Goede verslaggevers en experts zijn er genoeg, bleek. Nu nog wat meer urgentie. Met als toppunt: L1.

Luchtige Tour-nabeschouwing

De regiozender had weliswaar de hele dag verslag gedaan van het wassende water en was inbellend zowel bij Op1 als bij Humberto aanwezig, maar liet het net op dat moment op het eigen kanaal afweten. In plaats van een doorlopende nieuwsuitzending werd de kijker getrakteerd op een herhaling van Tour de L1mbourg, een luchtige Tour-nabeschouwing op de leest van De Avondetappe, deze avond nota bene uitgezonden vanuit een (niet ondergelopen) Zuid-Limburgse wijnkelder.

Aan tafel ging het over fietsplezier en de schoonheid van de koers, terwijl onder in beeld in een flitsende nieuwsbalk te lezen viel dat huizen in de provincie dreigden onder te lopen en bruggen werden afgesloten. Onwillekeurig moest ik aan het orkest op de Titanic denken.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.