Opinie

‘Bij wielrennen moet je een favoriet hebben, anders is er niks aan’

Dinsdag zou ik een hele Touretappe kijken onder begeleiding van twee vrienden die ervaren Tourkijkers zijn. „Hoezo weet jij zoveel van wielrennen?”, vroeg ik ooit aan de ene. „Ik was drie jaar werkloos, hè?”, zei hij. De etappe begon, de vrienden hadden zich nog niet gemeld. Ik zag wielrenners langs prachtige gebieden slingeren waar wolken bergtoppen streelden. Balen, want als ik mooie shots zie van de aarde duurt het nooit lang voor mijn gedachten afdwalen naar door mensen veroorzaakte klimaatverandering. Helemaal als ik zonder begeleiding kijk. Wat stond deze groene vallei te wachten? Overstroming of bosbrand?

Ik probeerde uit de klimaatbadtrip te raken toen een van de commentatoren klaagde dat het in deze Tour of bloedheet was of ijskoud. „Wen er maar aan”, zeiden mijn gedachten. De Colombiaan Nairo Quintana kwam voorbij, de commentatoren vroegen elkaar of hij het soort leider zou zijn dat de koffie betaalt. Ze spraken over mensen die hun portemonnee kwijt zijn als de koffie moet worden afgerekend en over tikkies.

Jonas Vingegaard kwam in beeld. De ene commentator sprak de achternaam drie keer uit alsof hij naar de juiste uitspraak zocht of een duivel uitdreef: Vingegag, Vingegaaa, Vingegah. De ander zei: „Jonas, zegt hij zelf.” Het gemis van de wielrenvrienden werd nijpend.

De weg ging over een kabbelend riviertje door een bos. Het peloton zwierde voorbij. Mijn gedachten spuugden woorden als: „Dat zijn de topfitte exponenten van de soort die verderop met overconsumptie en prijsknallers al dit mooie leven op aarde om zeep helpt.” Als gedachten die afdaling kiezen, is het moeilijk terugkeren naar klimaatonverschilligheid.

Tijdens het reclameblok googlede ik Jumbo, de grote sponsor van de Nederlandse ploeg. Kijken wat zij aan de milieuproblematiek deden. Blijkt dat Jumbo, volgens Milieudefensie, van alle supermarkten in 2022 de duurzaamste koeienmelk gaat verkopen, maar vergeleken met plantenmelk is koeienmelk sowieso niet duurzaam. Bovendien zit die melk boordevol dierenleed dus draagt Jumbo toch bij aan het onnodig vernielen van het leven op aarde, diezelfde aarde waar de Tour overheen reed. Het regende. Dit bos brandde nog niet. Een kluitje van Deceuninck-Quick-Step kwam voorbij, mede gesponsord door Lidl.

Intussen hadden de wielrenkijkvrienden zich gemeld. De ene zei: „Bij wielrennen moet je een favoriet hebben, anders is er niks aan.”

„O”, zei ik.

„Het gaat het zo: je hebt je favoriet. Er komt een jongere bij, die vind je eerst niks en dan steeds leuker tot die oudere weggaat en die nieuwe je favoriet is.”

Mijn favoriet moest een renner worden in een ploeg met sponsors die al dat groen waar doorheen werd gekoerst beschermden. Die was er niet.

„Wie is jouw favoriet?”, vroeg ik.

„Bauke Mollema of Wilco Kelderman.” De andere vriend zei hetzelfde. De favoriet moest kennelijk Nederlands zijn. De Oostenrijker Patrick Konrad won. In 4 uur, 1 minuut en 59 seconden legde hij 169 kilometer af over een nog niet verwoest stuk aarde. Toen het peloton binnen was, koos ik mijn favoriet. Ik ging terug naar de nog openstaande webpagina en werd lid van Milieudefensie. De vrienden beloofden dat etappe 17 wel spannend zou worden.

Carolina Trujillo is schrijfster.