Een goede openingsscène doet smachten naar meer

Anatomie van de tv-serie Welke onderdelen maken een serie goed? Deze zomer ontleden we wekelijks de televisieserie. Van de eerste seconde tot de allerlaatste scène. Deze week: De openingsscène.

De openingsscène van Breaking Bad doet precies wat een openingsscène moet doen.
De openingsscène van Breaking Bad doet precies wat een openingsscène moet doen. Beeld Netflix

Een nette, kakikleurige pantalon dwarrelt door de strakblauwe woestijnlucht. De pijpen vullen zich met lucht waardoor het even lijkt alsof een onzichtbaar persoon de broek draagt. Als het kledingstuk de zanderige woestijnweg raakt, zakt het als een pudding in elkaar. Direct daarna wordt het overreden door een vervaarlijk slingerende camper.

De camper wordt bestuurd door een man van middelbare leeftijd zonder broek. Hij draagt een witte herenonderbroek en een gasmasker. In de stoel naast hem hangt een bewegingloze man met gasmasker. Achter in de camper liggen twee lichamen op de vloer, die heen en weer schuiven met iedere bocht die het voertuig neemt. Wanneer het gasmasker van de bestuurder beslaat, botst hij de camper tegen een boom. Waarop hij uitstapt en het masker gefrustreerd de woestijn in slingert.

Lees ook de vorige aflevering over de openingcredits: Met ‘The Sopranos’ kreeg de ‘title sequence’ eindelijk prestige. Maar Netflix maakte een ‘skip intro’-knop

Gillende sirenes vullen de woestijnlucht en de man duikt met ingehouden adem de camper weer in. Hij pakt zijn portemonnee, camera en een pistool uit de hand van een van de mannen op de vloer. Weer buiten neemt hij trillend een afscheidsboodschap op voor zijn vrouw en zoon. „Mijn naam is Walter Hartwell White. (…) Voor alle wetshandhavingsinstanties, dit is geen schuldbekentenis. Ik spreek nu tegen mijn familie.” Als hij klaar is, legt hij de camera op de grond. Pakt het pistool dat hij achterin zijn witte onderbroek had gestoken, loopt de weg op en richt het op de naderende sirenes.

Echte regels bestaan er niet voor

In drie en een halve minuut, en met een perfecte mix van drama en humor, actie en verwarring, geweld en zelfs emotie, wist Breaking Bad in 2008 in één klap miljoenen kijkers wereldwijd aan zich te binden. Want deze openingsscène, nog steeds een van de beste uit de recente tv-geschiedenis, doet precies wat een openingsscène moet doen. Zij introduceert de hoofdpersoon, werpt allerlei prangende vragen op (Wie zijn de mannen in de camper? Vanwaar het gasmasker? Waarom worden ze opgejaagd? Hoe is hij z’n broek kwijtgeraakt?) en – het belangrijkste – doet smachten naar méér.

Dat laatste is geen overbodige luxe in een tijd waarin het serie-aanbod immens is. Een kijker die niet direct wordt gegrepen, zal eerder een andere titel proberen. De openingsscène is daarom een van de belangrijkste van een tv-serie. Echte regels bestaan er niet voor, al schijnt het een zwaktebod te zijn om je eerste aflevering met seks te openen – een teken dat de makers wellicht niet heel veel fantasie hebben.

Friends had een redelijk perfecte opening, niet direct enerverend maar wel een waarin de zes vrienden, hun dynamiek en favoriete plek (coffeeshop Central Perk) werden geïntroduceerd en direct vertrouwd voelden. Ook Lost (hoofdpersoon Jack, gewond op z’n rug in de jungle met een voorbij rennende labrador) begon memorabel. En recent wisten de eerste spectaculaire minuten van Watchmen wereldwijd meer aandacht voor de rassenrellen in Tulsa te genereren dan er in bijna honderd jaar voor was geweest.

Zo veel impact kan een openingsscène hebben.

De kaki pantalon maakte nog één keer z’n opwachting in Breaking Bad. In seizoen vijf vlak voor het einde van de serie, als Walter White opnieuw op de vlucht is en een vat vol drugsgeld door de woestijn rolt, is het kledingstuk heel kort in beeld. Verfrommeld in het zand maar onmiskenbaar: een knipoog naar de scène waarmee het allemaal begon.