Recensie

‘The Sound of Music’ in nieuwe Nederlandse productie met pit en een gedroomde Maria

Recensie In een nieuwe regie van Carline Brouwer is musicalklassieker ‘The Sound of Music’ weer helemaal fris. De grootste troef is Nandi van Beurden als een droom-Maria met humor én diepgang.

The Sound of Music met Nandi van Beurden (vierde van links) als gedroomde Maria.
The Sound of Music met Nandi van Beurden (vierde van links) als gedroomde Maria. Foto Annemieke van der Togt / Roy Beusker

Maria draait om haar as, met op de achtergrond groenbegroeide bergen. Het begin van de film The Sound of Music is iconisch, evenals de vertolking van Julie Andrews. Iedere actrice die Maria speelt, treedt in haar voetsporen en die van talloze Maria’s, die ‘Do-Re-Mi’ zongen in een poging de kinderen van de stuurse kapitein Von Trapp de zangkunst bij te brengen.

Sommige actrices weten Maria iets eigens mee te geven, anderen laten je Andrews even vergeten en dan heb je Nandi van Beurden – de buitencategorie. Zij won tv-programma ‘Op zoek naar Maria’, waarin kijkers (mee)bepaalden wie de hoofdrol in deze musical zou gaan vertolken, en nu stuiter-fladdert ze over het toneel.

Haar Maria is onverschrokken en vrolijk, maar heeft ook diepgang. Van Beurden is, ook door haar humor en fantastische stem, een droom-Maria.

Haar energie past perfect bij de regie van Carline Brouwer, die de musicalklassieker lekker opfrist. Er zit pit in nummers als ‘Zestien, dadelijk zeventien’. Deze scène kan snel oubollig aandoen, met een prille verliefdheid en een meisje dat blaakt van onschuld, maar in choreografie van Stanley Burleson heeft zíj de touwtjes in handen en is de braafheid eraf gestoft.

Briljant

Nog een ontdekking in de cast: Francis van Broekhuizen. Door haar tv-optredens stal zij de harten van het grote publiek, na een carrière als operazangeres. Naast een dijk van een stem blijkt zij ook de nodige acteervaardigheden in huis te hebben: haar Moeder Overste is sympathiek en bij vlagen even monter als Maria. Hun gezamenlijke uitvoering van ‘Iets waar ik zielsveel van hou’ is briljant.

Als de Duitse bezetter de idylle ruw verstoort, worden de videoachtergronden – die tot dan toe oogstrelende landschappen tevoorschijn toverden – duister. Voor de liefhebber van een smetteloos ‘happy end’ is het even slikken, maar deze wending geeft gewicht aan het verhaal.