Opinie

Djokovic eet heilig gras

Wilfried de Jong

Of Novak Djokovic na het winnen van Wimbledon aan het publiek wilde vertellen of hij bij de finale van het EK voetbal voor Engeland of Italië was. Verlegen keek de tennisser naar het gras. Wat moest hij zeggen? De Serviër is al jaren niet heel geliefd bij het tennisvolk. Tijdens deze finale leek het Engelse publiek meer op de hand van Matteo Berrettini, een aaibare Italiaanse jongen die met zevenmijlslaarzen over het gras denderde.

Djokovic’ rivalen Roger Federer en Rafael Nadal zijn kampioenen die aaibaar zijn. Hun gedrag en sympathieke uiterlijk maken de tennisfans een tikje weeïg en sentimenteel.

Federer is de keurige schoonzoon die in zijn achtertuin keurige banen trekt op een elektrische grasmaaier. De gepassioneerde Nadal wil zijn bovenbenen trainen en duwt een handmatige maaimachine over zijn gazon. En Djokovic? Hij laat het gras lekker groeien, met onkruid en al.

‘Djoko’ houdt van onkruid, met stekels en giftige sappen.

Wat Cristiano Ronaldo oproept bij een voetbalwedstrijd, overkomt Djokovic bij een potje tennis. Ze werken als een rode lap op een stier. Altijd maar fluitconcerten horen vanaf de tribune. Commentaar krijgen op hun arrogante blik. De wil om te winnen wordt uitgelegd als onuitstaanbaar.

Na het winnen van deze Wimbledon-finale stond Djokovic op gelijke voet met ‘Roger en Rafa’. De drie giganten hebben alle drie twintig grandslams gewonnen en zijn in dat opzicht gelijkwaardig en boven alle twijfel verheven. Op het gebied van imago ligt Djokovic ver achter bij de twee publiekslievelingen.

Scheldpartijen op de tennisbaan, ballen boos het publiek inslaan, rackets wegsmijten, coronaregels aan de laars lappen, persconferenties weigeren. En dat met 150 miljoen dollar op de bankrekening.

Djoko is – Wimbledon ligt in Engeland – een pain in the ass.

En toch sluit ik de Serviër in mijn armen. Die steenharde, zwarte borstelkop beviel me wel op deftig Wimbledon. Misschien had hij al het wilde gedrag van de afgelopen jaren nodig om tot dit hoogtepunt te komen. Hij was voor zijn doen sportief, toegewijd en vooral gefixeerd op het behalen van ieder punt.

Na de winst stortte hij ter aarde. Op zijn rug gelegen keek hij secondenlang naar de lucht. Daarna kuste hij de baan, pakte een grassprietje en stopte het in zijn mond. Ik heb het hem niet zien uitspugen. Djokovic eet heilig gras.

Vergeten waren de nukken van de Servische tennisser.

Hij ging op zoek naar zijn coach en voormalig Wimbledonwinnaar Goran Ivanisevic. Ze vielen elkaar in de armen. Het slanke lijf van Djokovic verdween in het spekkige bovenlijf van Ivanisevic die zo te zien geen maaltijd overslaat.

Eenmaal weer beneden kwam na het overhandigen van de beker die vraag over wie de voetbalfinale moest winnen. Kregen we de ouderwetse Djokovic te zien die iedereen weer tegen de haren instreek?

Nee, hij ging niet kiezen voor Engeland of Italië en onthield zich nederig van commentaar. Voorbeeldig, naar Engelse maatstaven. Wimbledon was verkocht.

Die Djokovic viel in het echt best mee.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.