Profiel

Wimbledon-winnares Ashleigh Barty bewijst: meer balans houdt het topsportleven leuk

Tennis De Australische Ashleigh Barty (25) wint op Wimbledon haar tweede grandslamtitel. Maar ze is geen doorsnee kampioen.

Ashleigh Barty retourneert een bal van Karolina Pliskova in de Wimbledon-finale.
Ashleigh Barty retourneert een bal van Karolina Pliskova in de Wimbledon-finale. Foto Mike Hewitt/AP

‘It’s o.k. to not be o.k.’ Die kop staat deze week op de cover van Time Magazine, met daarbij een mooie zwartwitfoto van Naomi Osaka, de Japanse tennisster die vorige maand Roland Garros afbrak omdat ze geen persconferenties meer wilde geven. „In elke andere job wordt het je vergeven als je hier en daar een dag vrij neemt”, schrijft ze in het essay voor Time. En: „Ik hoop dat we maatregelen kunnen nemen om vooral de kwetsbare atleten te beschermen.”

Aan de vooravond van de Wimbledon-finale vroeg een journalist aan Ashleigh Barty wat zij van Osaka’s idee vond om ziektedagen in te voeren in het proftennis, zodat de sport wat meer meebuigt met ontwikkelingen in andere sectoren van de maatschappij. De Australische reageerde wat krampachtig. „Ik heb het essay niet gelezen. Die vraag kan ik niet beantwoorden. Ik weet niet waar je het over hebt.”

Toch moet het een vertrouwd thema zijn voor de 25-jarige Barty, die een enerverende eindstrijd won van de Tsjechische Karolina Pliskova: 6-3, 6-7 en 6-3. In een interview met The Telegraph vertelde ze onlangs dat ze blij is dat Osaka het debat over mentale weerbaarheid nieuw leven heeft ingeblazen. Ze had zo haar eigen ervaringen met geestelijke gezondheid, zei ze. „Soms wilde ik die delen, soms worstelde ik in mijn eentje. Mensen praten er nu makkelijker over. Het is belangrijk dat we elkaar steunen.”

Bumpy loopbaan

Barty voert al een tijd de mondiale ranglijst aan – sinds september 2019 – maar ze is geen doorsnee nummer één. „A bit too humble”, noemde de Amerikaanse oud-kampioen John McEnroe haar bij de BBC. Dat zij als ranglijstaanvoerder niet meer grandslamtoernooien op haar naam wist te schrijven (ze won in 2019 wel Roland Garros) is niet uniek. Maar haar loopbaan is opvallend bumpy. Ergens is het een klein wonder dat zij zaterdag huilend naast hertogin Kate Middleton op centercourt stond.

Tien jaar geleden won Barty het juniorentoernooi op Wimbledon. De verwachtingen in haar geboorteland waren daarna torenhoog en daarmee verdween ook het plezier in de sport. Ze wilde maar niet echt doorbreken als prof, en na de US Open van 2014 besloot Barty er voor onbepaalde tijd uit te stappen. Ze sloot zich aan bij het net opgerichte Brisbane Heat vrouwen-cricketteam. Bijna twee jaar leidde ze een tennisloos leven, tot het begon te kriebelen.

Hoe goed zo’n – gedurfde – break een mens kan doen bleek daarna. Haar opmars, vanaf mei 2016, voltrok zich in razend tempo. In de herfst van 2017 drong ze de topvijftig binnen, in mei 2019 de toptien. Na haar eindzege op Roland Garros, datzelfde jaar, was ze de nummer twee van de wereld.

Ashleigh Barty in actie tijdens de Wimbledon-finale tegen Karolina Pliskova. Foto Neil Hall/EPA

Maar Barty zou Barty niet zijn als ze haar gevoel niet volgde. Na een vijf maanden lange coronastop besloot ze de US Open vorig jaar te laten schieten en haar titel op Roland Garros niet te verdedigen. Ruim een jaar lang speelde ze golf en genoot ze van haar nichtjes en neef. Tussendoor bleef ze wel trainen, want naarmate ze ouder werd, besefte ze, raakte haar lichaam ook sneller achterop. In zekere zin deed Barty waar Osaka hardop over droomt: meer balans om het topsportleven leuk te houden.

Lees ook, uit 2019: Van gestopt met tennis en depressief, tot winnaar van Roland Garros

In voetsporen Goolagong

Haar finale tegen Pliskova verdiende niet de schoonheidsprijs. De eerste set won zij rap tegen de nerveuze nummer dertien van de wereld, maar daarna slopen de slordigheidjes erin. Naarmate de Tsjechische beter begon te serveren, kroop Barty meer in haar schulp. Het regende in de tweede set breekpunten, over en weer. De tiebreak ging terecht naar haar opponent.

Maar in de beslissende set wist Barty zich te herpakken. Ze liep snel uit naar 3-0 en overleefde een breekpunt toen ze de wedstrijd mocht uitserveren. Toen de buit binnen was klom zij door het publiek naar boven om haar team te omarmen.

I hope I made Evonne proud”, zei Barty, die in de voetsporen treedt van haar mentor en landgenote Evonne Goolagong. Die won vijftig jaar geleden haar eerste Wimbledon-titel. Dat beiden afkomstig zijn uit een familie met een Aboriginal-achtergrond, gaf de overwinning voor Barty extra betekenis.