Zelfvoldane Engelsen roepen geen warme gevoelens op

De Steekpass De columnisten Arjen Fortuin en Emilie van Outeren werpen in deze rubriek om de beurt een blik op het EK voetbal.

De steekpass

Waarom is het zo moeilijk om van Engeland te houden? Underdogtechnisch verdient de bakermat van het voetbal waar de Engelsen nog nooit rechtmatig een eindtoernooi wonnen (zoek op ‘Wembley Goal’) natuurlijk de sympathie. Zeker tegenover Italianen, de klassieke cynisten met een volle prijzenkast. En toch wil het maar niet lukken.

Aan Raheem Sterling ligt het niet. Door zijn moeder meegenomen uit Jamaica nadat zijn vader was vermoord. Opgegroeid in de schaduw van het Wembley-stadion, dat hij op zijn linkerarm liet tatoeëren. Onvermoeibaar dribbelend wanneer zijn tien landgenoten in standje slaapverwekkend spelen.

Coach Gareth Southgate heeft zeker de gunfactor. „Just so pleased” nadat hij het land van Duitse nachtmerrie had bevrijd. Recalcitrant tegen de volkswil in weigerend Jack Grealish op te stellen. En dan de open brief waarin hij uitlegde waarom hij zijn spelers voor elke wedstrijd een statement tegen racisme laat maken. „Ik heb nooit geloofd dat we ons alleen bij het voetbal moeten houden”, schreef hij. Want sport ís politiek. Daarom vergeef je Southgate zelfs zijn lullige gebreide en besneden das.

Edoch wil dit middelmatige team dat bovenmatig presteert maar geen warme gevoelens oproepen. En dat ligt aan de fans. Want terwijl de it’s coming home -hysterie compleet is, blijven de vadsige Brexiteers hun eigen spelers uitjoelen als zij even knielen. Je gunt het dit team wel, maar de Engelsen hun zelfvoldane victorie niet.

Emilie van Outeren