Recensie

Recensie Muziek

Mezzo Lindsey bezingt een Trumpiaanse Nero

De beruchte keizer Nero schijnt nogal stiefmoederlijk behandeld te zijn door de Romeinse historici. Volgens een tentoonstelling in het British Museum werd hij het slachtoffer van een antieke cancelcultuur. Zijn veronderstelde wreedheid en narcisme maakten Nero wel tot een geliefd personage in de vroege opera. Dat begon met Monteverdi’s L’incoronazione di Poppea (1642) en werkte door in cantates – sommige nog nooit opgenomen – van Alessandro Scarlatti, Händel en Monari. De Amerikaanse mezzo Kate Lindsey herkende wel wat eigentijdse leiders in deze portretten van de Romeinse tiran, die in deze cantates niet alleen zelf aan het woord komt, maar ook bezongen wordt door zijn slachtoffers.

En hoe! Lindsey’s stem gaat door merg en been – de langzame stukken zijn als een hart dat ieder moment kan ophouden met kloppen – en de kale begeleiding van Arcangelo versterkt het gevoel dat de muziek hier een zaak van leven en dood is. Indrukwekkend.