Dromer die niet zomaar opgeeft

In het opslagdepot van iLost, waar verloren voorwerpen hopen te worden gevonden, zoekt een tas uit en kijkt wat erin zit. Deze keer: geen relaxte baan.
Foto Olivier Middendorp

Elke tas heeft zijn eigen geur. Sommige tassen ruiken heerlijk: naar nieuw leer, naar lekker veel wasmiddel of naar kakelvers gekochte boeken. Maar er zijn ook tassen met bezwete sportkleding, natte regenjassen en vieze sokken, of tassen waarin per ongeluk een broodje filet americain is achtergebleven. Na een paar weken ruiken die nogal heftig.

Toen de rits van deze rugzak openging was het meteen duidelijk: de eigenaar werkt in een snackbar. Maar ook zonder frituurgeur had ik dat kunnen weten. Hij heeft bedrijfskleding van een Rotterdamse snackbarketen bij zich.

Zo’n baantje lijkt best aantrekkelijk, je kan tenslotte onbeperkt kaassoufflés eten. Maar toch kon deze tasbezitter de motivatie moeilijk opbrengen. Hij was al een paar keer niet op komen dagen en hij was te vaak te laat: het papier dat uit de tas steekt, is een officiële waarschuwingsbrief. Zijn manager zat hem op de hielen.

Zo’n brief geeft natuurlijk stress. Misschien is daarom dat wietzakje helemaal leeg. Op weg naar zijn werk rookte hij een dikke jonko, om ontspannen aan zijn shift te beginnen. Hij bleef het proberen, ondanks alles. Hij bleef positief. Dat moet wel: iemand met zulk vrolijk ondergoed kan onmogelijk een negatieve zeikerd zijn. Sterker nog: de eigenaar van deze tas is een dromer, een type dat zijn dromen niet zomaar opgeeft, nooit! Dat staat tenminste op zijn trui.

Misschien droomde hij van een leukere baan, van een andere – relaxte – manager, van werk zonder frituurgeur. Toen hij zonder zijn tas, zonder bedrijfskleding op zijn werk aankwam, is hij, vrees ik, ontslagen. Intussen heeft hij vast een nieuw baantje. Soms worden dromen gewoon werkelijkheid. Dat kan sneller gaan dan je denkt.