Opinie

Disco of vakantie

Christiaan Weijts

Stel je voor. Heb je net je caravan aan je leaseauto gehaakt, guitig out-of-office-reply’tje ingetikt, al je QR-codes gedownload en – poef! – code rood. Het eerste wat dan op je netvlies verschijnt: stampende nachtclub vol twintigers. Tel daarbij op dat die generatie zelf al een solide haat heeft opgebouwd tegenover die bevoorrechte bezitters van huizen, banen en pensioenen, de boomers voor wie zij anderhalf jaar lang in isolatie zaten, en het is helder. Zodra we pimpelpaars kleuren op de coronakaart slaat de slutty summer om in een generatie-oorlog.

Met wat pech volgen straks weer maatregelen, niet vanwege een ernstig gezondheidsrisico – er zijn immers amper zieken of doden – maar puur om het in die Europese kleurcodering kloppend te krijgen. Een beetje zoals de garagehouder je door de roetmeting loodst. Eventjes een blikje reiniger in je tank, eventjes de disco’s dicht en proficiat, met vlag en wimpel door het systeem.

Moeten we in dit geval die kleurcodering zelf niet in twijfel trekken? Wat betekent die nog, als elk land doodleuk zelf gaat beslissen wat het doet bij reizigers uit oranje of rood? Wat betekent die nog, als elk land die score anders berekent? Daar wees Jaap van Dissel op in zijn technische briefing van deze week. Negatieve uitslagen bij commerciële teststraten rekenen wij niet mee. Dat vertekent dus het percentage waarop die Europese kleurcode is gebaseerd. „Je weet niet wat de noemer is.”

Lees ook Nederland ‘rood’ door vele testen?

Bizar. Die kleurtjes zijn dus verre van harmonieus, en ze corresponderen niet met een reële dreiging (doden, overvolle IC’s). Mij lijkt het tamelijk krankjorum om maatregelen te nemen en volkswoede uit te lokken alleen vanwege zo’n administratieve kwestie.

Wat het meest verbaast is de totale paniek. Halsoverkop klopt het kabinet nu aan bij het OMT – spoedadvies! – terwijl niets van wat nu gebeurt niet was te voorzien. Ik nam zelfs aan dat de huidige piek onder jongeren was ingecalculeerd bij het versoepelingsbesluit. Linksom of rechtsom zou het virus toch wel door het niet-gevaccineerde bevolkingsdeel gaan, zo begreep ik de achterliggende filosofie. Teststraten en QR-codes konden de boel hooguit wat stremmen, maar met een gevaccineerde 50-plusbevolking was dat niet zo’n ramp.

Die exitstrategie getuigde van een onverwachte opflakkering van het gezonde verstand rond het Binnenhof. Uit de huidige paniek moeten we opmaken dat er überhaupt geen exitstrategie is geweest. Evenmin als bij het opleggen van avondklokken en museasluiting, zijn ook bij het loslaten ervan nooit gespecificeerde prognoses gemaakt. Meteen na de prik de dansvloer op? Toch maar na twee weken?

We doen maar wat. En lopen nu de val in waarin we moeten kiezen tussen disco en vakantie. Zoiets heet: een vals dilemma.

Christiaan Weijts schrijft elke vrijdag op deze plek een column.