Opinie

Vuile handen

Bij het eerste doelpunt dat Tsjechië in de uitschakelwedstrijd tegen Oranje maakte – ja, ik ga het er nog even over hebben – stonden er, keeper niet meegerekend, drie spelers in het doel: Stefan de Vrij, Denzel Dumfries en Patrick van Aanholt. Die laatste twee hadden het doelpunt kunnen tegenhouden als ze, bereid te zondigen voor winst, hun handen tegen de bal hadden gezet. Even daarvoor had Matthijs de Ligt dat voor veel minder gedaan: om niet met zijn hoofd de grasmat om te ploegen. Toch deden Van Aanholt en Dumfries het niet: de bal met de handen aanraken.

Ik dacht op dat moment meteen aan de voetbalvedette uit mijn andere land: Luis Suárez. Tijdens het WK 2010 in Zuid-Afrika, stond hij links van Dumfries en Van Aanholt. Uruguay speelde de kwartfinale tegen het laatst overgebleven Afrikaanse land: Ghana. De bal was op ooghoogte al door de deur van het Uruguayaanse doel aan het binnenkomen, de keeper was boodschappen doen en Suárez was een van twee spelers op de doellijn. De enige mogelijke redding lag in zijn handen als hij daarmee de bal wegsloeg, anders werd het in de laatste minuut van de verlenging, een doelpunt tegen Uruguay. Suárez stak zijn handen uit, knalde de bal weg en ving een rode kaart.

Ghana kreeg een strafschop en schoot die recht op de lat. Tegen de woede van het Afrikaanse continent zou Suárez later zeggen dat het niet zijn fout was dat ze werden uitgeschakeld: ze hadden die strafschop niet moeten missen.

Dat Ghana miste, werd een voorteken voor de strafschoppenserie waarop die kwartfinale eindigde: Ghana verloor. Uruguay ging zonder Suárez verder, hij moest van de FIFA voor straf naar huis om daar over zijn zonde na te denken.

Hadden Dumfries of Van Aanholt de mentaliteit van Suárez gehad, dan hadden ze die bal er met hun handen uit gemept en had Nederland met negen man, een ietwat bezoedelde naam en een ongewisse score, tegenover de Tsjechen gestaan.

Na de uitschakeling van Nederland genoot ik van het grootste voordeel van een dubbele nationaliteit: de nederlaag van je ene land verdringen door je andere land te volgen. Bij de Copa América deed Uruguay veelbelovend mee. Tegen Chili schopte Suárez zijn eigen schoen uit. Iedereen riep meteen dat hij tijd rekte, het sneeuwbaleffect van de slechte reputatie. Volgens de Braziliaanse commentator deed Suárez daar zijn pedicurebehandeling. Terwijl Luis zijn schoen weer aandeed, eerst verkeerd, toen goed, probeerde de Chileense keeper een panna bij hem te maken, dat mislukte.

Ik stuurde filmpjes van deze voetbalslapstick naar Nederlandse vrienden zonder oog te hebben voor hun verslagenheid, tot Uruguay maandagnacht bij strafschoppen de kwartfinale van Colombia verloor. Colombia! Een land dat wat voetbalprestaties betreft, vooral bekend staat om het omleggen van de eigen spelers.

De pijn van de Uruguayaanse uitschakeling, reet de nog verse wond van de Nederlandse nederlaag open. Daarom loop ik wat achter met de verwerking. Van dit rondje kampioenschappen leerde ik dat een dubbele nationaliteit vooral kan leiden tot dubbele uitschakeling en dat je in voetbal vuile handen moet durven maken.

Carolina Trujillo is schrijfster.