Recensie

Recensie Theater

Musical Zodiac biedt lichtpuntjes in een donker universum

In de dystopische toekomst van ‘Zodiac de musical’ zwermen drones door de Koepel van Breda. De moraal ligt er dik bovenop: we moeten beter omgaan met onze planeet.

Zodiac de musical in de Koepel in Breda.
Zodiac de musical in de Koepel in Breda. Foto Karin Jonkers

Wanneer zal een robot voor het eerst een Musical Award winnen? Zou dat al in 2031 zijn, het jaar waarin de musical Zodiac zich afspeelt? Daar zwermen drones boven het toneel en maakt eentje zelfs vrolijk een koprol in de lucht als iemand hem ‘vriendje’ noemt.

Voorbij dit soort kwinkslagen schetst Zodiac een dystopische toekomst: de maatschappelijke problemen waar we nu mee worstelen, zijn dan totaal ontspoord. Armen storten zich uitgehongerd op de laatste rantsoenen, vluchtelingenkampen puilen uit langs de hele kustlijn en overheden controleren hun bevolking door enorme hoeveelheden data te verzamelen.

‘Experiment aarde’

Ondertussen kijken de sterrenbeelden als Olympische goden op ons neer: ze besluiten dat het zo niet langer kan en geven Boogschutter (een fijne, energieke rol van Samir Hassan) de opdracht om ‘experiment aarde’ te beëindigen. Dat blijkt niet eenvoudig: Boogschutter raakt onmiddellijk gecharmeerd van de aardlingen, vooral van de rebelse dochter (Dominique de Bont) van een wereldleider (René van Kooten).

Zodiac speelt op een imposante locatie. In de voormalige koepelgevangenis in Breda staan tribunes rond een toneel, dat in allerlei richtingen kan draaien. Op het gewelf van de koepel worden filmbeelden geprojecteerd. Dat heeft een overweldigend effect, als een wolk drones opstijgt en de stemmen van de acteurs door de ruimte galmen. De akoestiek van de gevangenis, waarin ieder woord hevig rond echoot, is tijdens dialogen soms een uitdaging, maar op dit soort momenten draagt het bij aan de impact.

Uitzichtloze situatie

Schrijver Dick van den Heuvel heeft alle thema’s met grove steken aan elkaar genaaid. De moraal ligt er dik bovenop: om een hel te voorkomen, moeten we beter omgaan met onze planeet en medemens. Deze boodschap wordt afwisselend verpakt in mierzoete liedjes, waarbij de spelers hun armen in de lucht gooien en zingen over ‘hoop’ en ‘liefde’, en indrukwekkende acts, gechoreografeerd door Stanley Burleson. Zo is er een mooi-abstracte scène tussen doeken, die de uitzichtloze situatie verbeeld van vluchtelingen op zee.

In regie van William Spaaij schiet de voorstelling van de ene locatie naar de andere: van Boogschutters avonturen naar een vergadering van wereldleiders of een rebellenbijeenkomst. Er ontstaat een romance, karakters botsen en machthebbers proberen de opstand te breken. Het is prettig dat Van den Heuvel ook humor door het verhaal heeft gesprenkeld. Vooral Dennis Willekens en Hilke Bierman weten hier wel raad mee, maar ook De Bont springt vaardig om met de grapjes. Dat zijn de lichtpuntjes in een donker universum.