Opinie

Talloze vrijgezellen kunnen beamen dat er niet zoiets bestaat als lekker in het rond vrijen

Ellen Deckwitz

Laatst schreef ik hier over een oud-student van me, Vlotte Bob (26), die me vertelde dat hij aan het trainen en diëten is om deze zomer – de zogenaamde summer of love – zoveel mogelijk meisjes te veroveren. Aanvankelijk vond hij het leuk dat er een column over hem verscheen, maar al snel hing hij toch huilend aan de lijn.

„Allemachies”, kreunde hij. „Je had er niet over moeten schrijven, nu vraagt iedereen naar mijn seksleven.”

„Tjonge, maar ze weten toch niet dat jij het was? Sterker nog, ik heb je echte naam helemaal niet gebruikt, Siemen!”

„Iedereen weet dat jij me kent en nu word ik onophoudelijk gevraagd naar mijn slutty summer. Echt zo irritant. Mijn buren, mijn ouders, maar vooral alle bevriende stellen blijven maar zeuren of ik nog heb gescoord.”

Ew, dat was niet de bedoeling. Natuurlijk herinner ik me uit mijn vrijgezelle jaren hoe koppeltjes maar naar mijn seksleven bleven vragen. Meermaals zat er iets venijnigs in die ondervragingen, een lichte afgunst als ik succes had en een mild leedvermaak als ik even beddedood bleek als zij. En dat terwijl het seksleven van een single niet per se geweldig is. Talloze vrijgezellen kunnen beamen dat er niet zoiets bestaat als lekker in het rond vrijen. Regelmatig is het idee leuker dan de praktijk. Urenlang klungelen en dan, als je na een hele avond een maar matig interessant levensverhaal te hebben aangehoord, eindelijk intiem wordt, opeens ontdekken dat de ander niet kan zoenen of dat de lichaamsgeur die onder lagen deodorant, bodylotion of parfum schuilgaat je eigenlijk helemaal niet aanstaat. Sipheid achteraf. Telefoonnummers die je zodra je de deur uitloopt meteen weer wist.

Maar ja, de teleurstellingen houd je voor de buitenwereld verborgen, want toegeven dat je slechte seks hebt gehad doe je niet, want dat straalt ook op jou af.

„Eigenlijk”, zei Bob, „was de lockdown beter. Niemand die zeurde of je aan het daten was.”

„Tja. En dat terwijl tallozen zich niet door corona lieten weerhouden. Nou ja, laten we hopen dat zij de uitzonderingen zijn, maar ik ken talloze mensen die er alsnog op los scharrelden, pandemie of niet.”

„Ik ook”, zuchtte Bob. „Had ik dat toen ook maar gedaan, in plaats van me heel 2020 als een monnik op te sluiten. Het was achteraf bezien een briljante periode om vrijgezel te zijn. Niemand die zich met je bemoeide. Als je droogstond, kwam dat omdat je begaan was met de volksgezondheid, en als je scoorde, gebeurde dat in het geheim, wat het allemaal nog spannender maakte.”

Dus eigenlijk was de échte summer of love die van 2020.

Zoals elke zomer is hij al voorbij terwijl je dacht dat hij nog zou aanbreken.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.