Recensie

Recensie Film

‘F9: The Fast Saga’: zelfironie en autoliefde gaan verloren in het geraas

Actie In de nieuwe Fast and Furious-film moet Dom Toretto zijn broertje op het rechte pad krijgen. Zelfs als daar een rakettenhack voor nodig is.

Dom Toretto (Vin Diesel) trekt ook in ‘F9: The Fast Saga’ weer ten strijde, deze keer tegen zijn eigen broer.
Dom Toretto (Vin Diesel) trekt ook in ‘F9: The Fast Saga’ weer ten strijde, deze keer tegen zijn eigen broer. Foto Giles Keyte/Universal Pictures

Met filmfranchises is het een beetje als met krachttraining en opgevoerde auto’s: het moet altijd meer en sneller. En als je dan een filmserie hebt waarin spierbundels en raceauto’s de hoofdrol spelen, kan er een moment komen dat de boel uit z’n voegen barst. Wat mij betreft is dat bijna bereikt bij de IMAX-3D-versie van F9: The Fast Saga, het negende deel van wat ooit begon als straatracefilm The Fast and the Furious, en in twintig jaar tijd is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle filmuniversums, waarin de hoofdpersonen wat betreft vechtskills en gadgets niet onderdoen voor de superhelden uit de Marvelserie.

De FF-films hebben hun niche gevonden: als ze behalve over auto’s ergens over gaan is het familie. Rondom oorspronkelijke held Dom Toretto (Vin Diesel) heeft zich een diverse, wereldwijde extended family geformeerd die in actie komt als de nieuwste strijd gestreden moet worden. Doms jongere broertje is ooit van het rechte pad afgedwaald en in handen gevallen van een James Bond-achtig nerdschurkje. Daarmee is F9 niet alleen veel actiegeweld, maar neemt de film ook in uitgebreide flashbacks de ruimte voor een heus origin-verhaal.

Lees ook een achtergrondartikel over het succes van de F&F-films: ‘The Fast and the Furious’: al twintig jaar razen en racen

Tijd om de zaken recht te zetten. In de beste traditie gaat dat met veel ronkende motoren gepaard: de strijd gaat niet zozeer tussen goed en kwaad als wel tussen high tech en tech-nerds. Tussen glimmende carrosserieën en do it yourself-plankgas, culminerend in een rakettenhack (steek die maar in je zak, Elon Musk). De zelfironie en autoliefde die de serie zo onweerstaanbaar maken gaan vaak in het geraas verloren. De steeds weer overdonderende hoeveelheid rondspattend ijzer en smeltend rubber zorgt voor meer afval dan het minidictatuurtje dat ook nog een rol in de plot krijgt. Maar nog even de adem inhouden tot de nog in de maak zijnde laatste twee delen duidelijk maken hoe groot de crash is waarmee het allemaal gaat eindigen.