Recensie

Recensie Muziek

Bij concert Danny Vera & Metropole Orkest kan niemand blijven zitten

De Zeeuwse zanger Danny Vera kreeg met ‘Roller Coaster’ eindelijk erkenning. Het Concertgebouw werd feestelijk heropend met vertrouwde liedjes en veel violen.

Danny Vera met het Metropole Orkest in het Concertgebouw.
Danny Vera met het Metropole Orkest in het Concertgebouw. Foto Milagro Elstak

In de wereld van de Zeeuwse zanger en songschrijver Danny Vera is de klok in 1975 stil blijven staan. Zijn muziek klinkt weldadig ouderwets en bevat echo’s van Glen Campbell, John Denver en Merle Haggard. Vera’s stijlvaste Americana levert songs op waarvoor Elvis Presley in Las Vegas een moord zou hebben gepleegd.

Met zijn nasale bariton is de als Danny Polfliet in Middelburg geboren zanger een wandelend anachronisme, die vijftien jaar heeft moeten ploeteren voordat zijn muziek voet aan de grond kreeg bij het poppubliek. Met het bedrieglijk simpele liedje ‘Roller Coaster’ geschiedde het wonder. Het werd een hit en eindigde vorig jaar als nummer 1 in de Top 2000 van Radio 2, waarmee ook de rest van Vera’s oerdegelijke repertoire aan een herwaardering toe was.

Zelf nam de 44-jarige Danny Vera al eens vier violisten mee op een theatertournee. De combinatie met het Metropole Orkest is een gelukkige, want zijn ambachtelijke popsongs kunnen een weelderig arrangement goed verdragen. Zelfs de schrapende sound van het houtblokje van de percussionist van het Metropole vond een plek in de dertien songs die donderdag een breed uitwaaierende orkestbewerking kregen.

Het wegens corona uitgestelde concert werd door het Concertgebouw ingezet voor de feestelijke heropening, zonder testen voor toegang en met een beperkt publiek door de anderhalve meter afstand. Van de instructie om te blijven zitten bij het applaus kwam niets terecht, toen Danny Vera vroeg om een open doekje voor het orkest. „Doe even de handjes op mekaar voor dit geweldige bandje,” bagatelliseerde hij met Zeeuwse humor de inspanningen van het orkest, dat hem een vergelijkbare Hollywoodglamour bezorgde als Bruce Springsteen op het orkestalbum Western Stars.

Danny Vera is geen Springsteen, maar heeft met ‘Hold On Let Go’ en het door de pandemie ingegeven ‘The New Now’ een aantal songs met een tijdloze uitstraling. Zo vertrouwd klinken zijn vloeiende melodieën en de in een geloofwaardig Amerikaans accent gezongen teksten, dat het lijkt alsof Danny Vera op elk moment John Denvers ‘Calypso’ in kan zetten. Hij deed het niet, want Vera heeft genoeg zelfgeschreven songs om het uur te vullen dat hem donderdag gegund was. Het is allemaal de schuld van „die fokking corona,” mopperde hij, dat hij het publiek zo snel alweer de straat op moest sturen om plaats te maken voor de tweede lichting van de avond.

Lees ook dit interview met Danny Vera: ‘Ik schrijf over het leven, de dood en alles ertussenin’

Vera keerde zich om naar het orkest en genoot zo van de overdaad aan violen dat hij in ‘Pressure Makes Diamonds’ spontaan vergat in te vallen. In ‘Distant Rumble’ ging zijn stem bijna ten onder in het magistrale orkestgeluid. Het afsluitende ‘Roller Coaster’ kreeg een relatief sobere behandeling. Het is een lied dat je blijft fluiten als je veel te vroeg het daglicht van Amsterdam weer in gedirigeerd wordt.