Opinie

Sigrid Kaag moet kapot

Frits Abrahams

Er is iets afgrijselijks gebeurd, als ik De Telegraaf moet geloven, iets wat de publieke omroep in Nederland naar de rand van de afgrond brengt als er niet snel tegenmaatregelen volgen.

„Linkse politici krijgen op kosten van de belastingbetaler een podium aangeboden van Hilversum, mogen zich inhoudelijk bemoeien met zogenaamd journalistiek onafhankelijk werk en kunnen zelfs meebeslissen over het moment van uitzenden”, aldus het commentaar in die krant.

Ik had graag een lijstje van die corrupte politici gezien plus een opsomming van alle door hen beïnvloede programma’s en omroepen, maar zelfs met drie volle pagina’s met veel suggestieve koppen en insinuerende zinnen kan De Telegraaf niet in mijn behoefte voorzien. Liever richten ze daar hun pijlen op Sigrid Kaag, die aan een schandelijke documentaire over haar persoon zou hebben meegewerkt.

Ze had in die documentaire haar autogordel niet om, iets wat D66 had willen verdonkeremanen (maar wat er dus tóch in zat en wat geen kijker was opgevallen), ze was in Niger in de buurt van champagneflessen (die er al stonden) gesignaleerd en ze had ook gekankerd op bepaalde Kamerleden, van wie de namen waren geschrapt.

Is het niet verbijsterend? Reuze begrijpelijk dat ze op de redactie van De Telegraaf hebben staan kokhalzen van opwinding toen ze deze alarmerende feiten, mede dankzij hun vrienden van GeenStijl, zo vet mogelijk probeerden te presenteren.

Eindelijk hadden ze haar te pakken: ‘het Kaagmens’, dat hautaine wezen dat op hen neerkeek en dat tot hun grote spijt zo’n succes had bij de laatste verkiezingen. Kapot moest ze. Liefst elke week een artikel of column tegen dat wijf. Kaag was de nieuwe Femke Halsema; die hadden ze nog niet weg gekregen, maar ze bleven op haar loeren, reken maar. Maar nu eerst Kaag. Goed, ze zouden wel weer van vrouwenhaat worden beschuldigd, maar hadden ze ooit een kwaad woord gezegd over Fleur Agema en Annabel Nanninga? Nee toch? Nou dan! Ze hadden nu eenmaal een enorme hekel aan links, liever zagen ze Geert Wilders aan de macht dan Jesse Klaver, maar daar hadden ze toch nooit een geheim van gemaakt?

Tot zover het gedachtegoed van De Telegraaf-redactie, zoals mij dat sinds jaar en dag tegemoet is gewaaid. Feiten tellen daarin minder dan vooroordelen. Als je deze affaire rond Kaag kritisch tegen het licht houdt, zie je geen opzienbarende feiten – hoofdzakelijk loze verdachtmakingen en hetzerige retoriek.

Een omroep, de VPRO in dit geval, wil drie jaar lang een minister volgen. Iedere journalist weet dat dit alleen mogelijk is als de betrokken politicus vooraf inzage krijgt in het eindresultaat. Veranderingen moeten in zo’n geval bespreekbaar zijn. Er ontstaat een spel van geven en nemen. Een behendige journalist doet bescheiden concessies, maar laat de hoofdzaken onaangetast.

Zo heeft ook de VPRO geopereerd. Uit niets blijkt dat Kaag en haar omgeving deze documentaire fundamenteel naar hun hand hebben gezet. Hooguit hadden ze wat terughoudender kunnen zijn in hun suggesties voor veranderingen, en had de VPRO die krachtiger kunnen afwijzen – maar daarmee is alles gezegd.

Kaag hoeft nog niet kapot, ook al denken ze daar bij De Telegraaf, GeenStijl en uiteraard de PVV anders over. En laat Halsema ook nog maar even blijven.

Lees ook dit artikel: D66 en ministerie bemoeiden zich met VPRO-documentaire over Sigrid Kaag