De ‘covidioten’ van Slaughter

Iedereen leest Op deze plek schrijft NRC over de populairste boeken van dit moment. Dit weekend: een klassieke Slaughter die zich afspeelt in het nieuwe normaal.

‘Als ik volgend jaar met een nieuwe thriller kom, is de samenleving die ik moet schetsen, het nieuwe normaal. Mensen zijn er goed in zich aan te passen en mijn personages zullen ook in dat nieuwe normaal moeten werken”, zei Karin Slaughter in de zomer van 2020 in een interview voor deze krant over haar twintigste thriller. Inmiddels zijn we een jaar verder, de nieuwe thriller is er – Valse getuige staat deze week op plek drie van de CPNB bestsellerlijst – en inderdaad is het ‘nieuwe normaal’ verwerkt in het verhaal over een psychopatische serieverkrachter en moordenaar.

Opvallend is dat Slaugter het anders doet dan veel Amerikaanse tv-series. Waar op tv brandweermannen en agenten met mondkapjes op de wereld redden en Covid-patiënten eenzaam sterven terwijl verplegers de vele doden proberen te verwerken, heeft Slaughter aandacht voor een andere groep: de ‘covidioten’. In een schoolaula vangt de advocate Leigh flarden op van gesprekken „over wie in wiens bubbel zat, wiens ouders covidioten of mondkapjesweigeraars waren, en over het feit dat de mannen die hun mondkapje onder hun neus droegen dezelfde mannen waren die vonden dat het dragen van een condoom een schending van een mensenrecht was.” Wie zo’n opsomming leest, kan niet meer normaal kijken naar mannen in de trein met een mondkapje onder hun neus.

Los van het nieuwe normaal is Valse getuige een vertrouwde Slaughter waarin wederom vrouwen het slachtoffer zijn, deze keer van een psychopatische serieverkrachter, sadist en moordenaar. Ook deze thriller is iets te lang en ook deze keer blijven details de lezer niet bespaard. Dader is Andrew, een man die zijn woede over de moord op zijn pedoseksuele vader botviert op vrouwen. De moordenaars van zijn vader – advocate Leigh en haar zusje, die twintig jaar eerder Andrews oppas waren – weet hij te chanteren als hem levenslang boven het hoofd hangt. De twee vrouwen, toen nog tieners, zijn nooit opgepakt voor de moord op zijn vader, dus waarom zouden nu ook zijn daden niet onbestraft blijven? Op de haar vertrouwde manier weet Slaughter het verleden te koppelen aan het heden, in dit geval aan het proces dat Andrew boven het hoofd hangt.

Het beste is Slaughter wanneer ze de Amerikaanse samenleving fileert

Slaughter is goed in haar vak en bewijst dat ook nu weer. Je kunt bezwaar maken tegen het expliciete geweld, maar in elk geval verdoezelt ze niet wat vrouwen kan overkomen, en ze zet de psychische gevolgen voor verkrachte vrouwen goed neer. Zelfs weet ze je mee te nemen in de denkwijze van een psychopaat.

Maar het beste aan haar thrillers is dat ze de Amerikaanse samenleving steeds beter fileert, of het nu om antivaxxers, bioterroristen of Capitoolbestormers gaat. En dat doet ze terloops, zoals wanneer ze over de rijke, witte verkrachter opmerkt: hij „had geen slechter moment kunnen kiezen voor de behandeling van zijn zaak. Vanwege het virus was zowat iedereen boven de vijfenzestig vrijgesteld van juryplicht. Alleen mensen jonger dan vijfenzestig zouden geloven dat er in deze keurige, knappe jongeman een serieverkrachter school.”

Hoppa: covid, white privilege én een vraagteken bij juryrechtspraak in twee simpele zinnetjes.